İnkar ettiğim ne varsa, bir gün isyan ettiğim olayın içinde buluyordum kendimi. şu an inkar eden yarın isyana düçar kılar kendini. İnanmak zor, inandırmak hepten güç. Oysa kabullenmek zorundayız bazen.
Yasaklar bizi kukla yapan iplerdir. Bir tanesini kopardıktan sonra asla aynı insan olmayız. Çünkü kanın tadını almış vampir misali özgürlükle tanışmışız neden kafese geri dönmek isteyelim ki? Belki isyana kadar götürmez ama içindeki zincirleri kırar hiç şüphesiz
Evet yaratır.. Ama yasaklar sadece isyankar yaratmaz. Yeni yollar ve yaraticiliklarda yaratır.. Duzenin dışında durup duzenin dislisymis gibi davrananmayi yaratır.. Sistemin içinde kaçacak notalar yaratır.. Yasaklar iyi değildir ama yaratıcılığı ve aydınlanma ya bir nevi zeminde hazirlar...
Kabullenmek başlı başına tuhaf Bir olgu.. Tamamiyle kabullenen insan çok güçlü bir insandır.. Kabullenmek zor bir süreç ve çok iyi bir algı gerektiriyor kanımca.. Gerçekten tamamen kabullenler ruhlarını özgür birakabiliyor...
Kabullenmek en zoru. Hem daha o noktaya gelmeden nasıl kabul edeceğiz ko. Bir çok kez yenilecek, pes edecek ve yeniden ayağa kalkacağız. İşte o zaman farkına varacağız değiştiremediğimiz şeyleri kabul etmeyi bir nevi görmezden gelmeyi. Kabullenmek olgunluk, isyan ise daha çocuksu geliyor bana.
İsyan edilecek bir şey yoksa neden isyan edilsin ki? Ediliyorsa demek ki vardır. Tabi bu çoğunlukla böyle yoksa bazen boşuna isyan da olabiliyor o ayrı konu.
Yasak da bunun sebeplerinden birisi.
Detay biraz karışık olmuş, o daha özel alan gibi o yüzden onu geçtim 😀
Yasak herkesi cezbetmek zorunda değil. Karakterli, sağlam duruşlu bir insan zihinsel iradesiyle yasak olana kapılmamayı başarabilir. İnsan yasaklara zaaf göstermeyecek kadar güçlü bir varlıktır.
Tanrının koyduğu yasak sınırları dışında insanlar tarafından uydurulmuş yasaklara karşı asilik sınırını zorla. Onlar a diyorsa sen b de ve bundan da hiçbir zaman çekingenlik duyma ve korkma. Korkuya layık olan sadece Tanrıdır insanlar değil