Kuralsızlığı kural edinmek de bir kural değil mi?

Yukaridaki soruyu asagidaki onermeler uzerinden degerlendirmemiz istenilmis gibi hissettigim icin gorusumu bu sekilde bir taraftan yorumladim. anlamadigim konu neresinde bilgiye dayali konusmusum cozemedim. genelde karsisina soru eklenen genellemelerin aslinda oyle olmadigini ve kendi yorumumla neden oyle olmadigini argumanlariyla yazdim. bir de cozemedigim durum nerde entellektuel bir tavir takinmisim bu biraz beni guldurdu aslinda. ayrica oyle olmakta nedense bizim toplumda baya bir burnu kalkikliklik olarak nitelendirilip ittiriliyor. bizim toplumda her sol gorusluyu kominist ilan edip ittirdikleri gibi. entellektuelizm brjuvazi bir kisve altinda sergilenmedigi surece her turlu degerlidir. bastaki soruya odaklanarak gorusumu de yazmayi dusunuyorum

Baslik uzerinde sorulan soruya kendi izahim soyle olabilir. insanin mental zeminini herzaman etkilenim ve temellendirme kavramlari olusturur. yaratimsal bir olgu koyamayiz olusturamayiz ki bunu semavi dinlerin izah ettigi manada soylemiyorum. insan her gordugunu bir bicim icerisinde gorur hayal dunyasina bile kurguladigi herseyi algilarindaki girdilerinden yararlanarak kurar. kendi benligini ve kulturel gelisimini kurarken insanlik bu bicimlendirilme olgusunun onu mental bir kaos icerisinde bogdugunu gorebildi ve bunun icin ozgurluk kavramini yaratmayi kendine amac edindi. bu dahi, olabilecek tum sinirlarin tezahulu olmayan sinirsiz bir cizgisi olmasina ragmen gayet sinirli bir kavramdi. yalnizca bicimsizligi yarat, bu bunalimlardan kac eylemindeydi. kurallardan kacabilecegi ruyasini ilk defa insan bu duygudan sonra kovalamaya basladi.

. herseyin sonucunda kulturel yapi ketum bir hale gelip insani taciz eden kurallar butununde bogdugu zaman insanlar , cesitli kavramlarla var olana karsi cikma eyilimine kavramsal adlar koyarak bundan kurtulabileceklerini dusunmuslerdir (sonu -izm ile biten yahut anti- ile baslayan kelimeler) . olayin ozunde gunumuzde karsit gorus literaturu ve anarsi manifestolarinda kurallara karsi dur ve onlari reddet kurallari gelismis. ama bu aslinda gorundugu gibi bir kuralsizlik kurali degil, belli kurallarin hayatimizda yer almasini istememize ragmen bunlarin kurumlar tarafindan konulmasina karsi cikilmisiydi. kendi mantiki izahim sudur herseyin en sonunda. kendi bedenini yutan bir yilan bile bir avini yutuyordur aslinda.

görüşleriniz için teşekkür ederim :)

Rica ederim guzel soruydu bence :) bende kibarliginiza tesekkur ederim :)

Eig icin cok tesekkur ederim ^.^

rica ederim :)

Inanclarima bagimli yahut bagli degilim. sadece gorus bildirirken soruyu soran insani onemsedigim ve fikrimi edindigim bilgi kaynagindan cikarimlarda bulunarak, farkli kaynaklardan izlenimler olusturarak tamamliyorum. elbetteki tum inanclarimiz ve bizi bu dunya da daha farkli insanlar yaptigina inandigimiz dusuncelerin hepsinin cani cehenneme. hakli olmak ne farkettirirki hakliligimi dogrulayacak bir referans (kaynak olsa da olmasa bile ) yokken.

Sanat uzerine ifade ettigin seye katiliyorum. oyle ince bir cizgidir ki butun meydanlardaki heykeller sanat eseri sayilmayisi gibi. yalnizca iskarpelanin kabiliyeti degildir onu sanat yapan cunku. anlattigin pianist durumu paradokstur aslinda. sanat ruhu oylesine derinlestirirki bazen o derinlige sigdirdigin herseyin uzerine yikilan bir heyelan gerceklesir ve altindaki sanatciyi bogar. kimisi icinse tum yikilanlarini topraga gommek icin kullandigi bir mezardir sanatin derinligi onlar icin. keman calamamana uzuldum bende boyle donemlerden gectim. sanatla ilgili bir cok yonumu susturdum. ama her birakmamda kabugumdan siyrilip baska bir seye donustum.