Annemin yemek yedirme baskılarının travma oluşturması?

Zararı çok oldu. Genel olarak takıntılı biri. Duş aldığım zamanlar çok su harcıyorsun dırdırı yapardı. Dışarı çıksam niye çıksın dırdırır yapardı. Takıntısı böyle şeylerden söylenmeye yansıyordu. Sorun ben ve yaptıklarım değil, onun takıntısıydı. Ama hiç bitmeyen 2 takıntısı var. 1) temizlik takıntısı 2) yemek yedirme takıntısı. Sürekli tartışmalarla bir sürü kavgalarımız oldu bu yemek konusundan. Hatta akrabalara bile söylerdim bize geldiklerinde. “Sence bana yemek baskısı yapıyor mu annem” derdim. Misafir de gülümseyerek evet derdi. Bunu bizzat yaşadım. Basit bir konu ama maalesef dallanıp budaklanıp buraya kadar geldi. Sorun aslında normal bir şekilde yemek yedirmeye çalışması değil. Bunu takıntı haline getirip abartması. Zorlaması, ısrar etmesi vs

Psikoloğa gelmez artık bu konudan dolayı. Sanmıyorum. Ben de gitmek istemem annemle birlikte bu konudan dolayı. Tek başıma gittim bu konuyla alakalı. En az 3-5 kere gittim yani. Aslında en başta annemle gitsem belki daha iyi olurdu. Ama o zamanlar yemek mevzularından dolayı küsmeye varan kavgalarımız oldu.

Bilmiyorum ya çok tuhaf bir durum. Boş yere dememişler. Akıllı düşman, akılsız dosttan iyidir diye. Cahil ebeveynler hayatı zehir ediyor çocuklarına. Çok şükür ki ayrı evdeyim şimdi. Sorunumuzu tam çözememiş olsak da benim yoğun çabalarım, taktiklerim ve sürekli uyarılarımla bir nebze azaldı bu sorun. Ama uyarmasam, hatırlatmasam yine aynı davranış kalıplarına devam edicek gibi geliyor

Kardeşlerime karşı da öyle ama en çok bana yaptı. Küçükken, yaptığı yemek baskılarından dolayı iştahım kesildi. Biz ailece zayıfız. Kilomuz aşırı zayıf değil, orta veyq bir tık altı. Ama annemin yemek yedirme psikolojisi altında kilomuzun az olması ile hiç alakası olduğunu sanmıyorum. Kaldı ki böyle olsa da bu bir bahane olamaz. Zaten zayıf olmanın sebebi iştahsızlık, iştahsızlığın nedeni de yemek baskısı. Ama ben yemeklerimi normal yerim. Hatta çoğu insandan da fazla yerim. Ki aslında fazla yemek yemek de zararlı bir şey. Annemdeki yemek yedirme psikolojisi bir takıntılı davranış geliştirmekten kaynaklanıyor.

Akrabalarıma giderim düzenli evleri yakın olduğu için. Onlara turşu vermiş. Akrabam bana diyor ki: Annen bize turşu gönderdi. Bizde fazla. Sana verelim bir kısmını istersen. Annemin yemek yedirmeye çalışmasına tepki vereceğimi bildiği için şimdi akrabaları devreye sokuyor sanırım. Bana bunu diyen kuzenime dedim ki, annem mi dedi ona bunu söyleyin diye? Yok dedi. Bir de avokoda ve mango fiyatları düşmüş dedi bu akrabam bana başka bir zaman gittiğimde. Benim avokado ve mango sevdiğimi biliyor akrabam da annem de. Neyse kuzenim X markette avokado ve mango indirime girmiş dedi bana başka bir gün gittiğimde. Kuzenim bunu durduk yerde söyleyince ben bir işkillendim. Annem söyle dedi herhalde buna diye düşündüm. Kuzenime sordum. Annem mi de ona dedi diye söyledim. O da hayır dedi. Ben babama da söylüyorum, ona da söyledim bunu dedi. Anneme söyledim yanına gidip. Sen mi turşu, avokado, mango mevzularını açıyorsun dedim. O da hayır dedi. Ama annem çok yalancı biri. Böyle konularda yalan söyler. Bu durumdan rahatsız olduğumu ve o akrabalarıma daha gitmeyeceğimi söyledim. Tartışma çıkarmadım ama kafaya taktım bunu bir iki gün. Şimdi o akrabalarıma gitmiyorum daha

Yazdığım şeyler abartma değil gerçekten çok fazla yemek baskısıyla karşılaştım bilmediğin şeylerde var burada anlatmadığım. Bir sürü olaylar oldu. O kadar uzun yazarsam kimse okumaz. Zaten kelime sınırı da var. Ama evet şu anda olayları normal insanların değerlendirdiği gibi değerlendiremiyorum yemek konusunda.

Belki de

Saygılar hocam