İnsan yola çıktığını mı yoksa yolda rast geldiğini mi sever?

Yoldaş değil de yol önemli olan. O yolculukta her tercih doğru olmayabilir, amaçlar değişebilir, yola çıkan kişi yorulabilir, engellerde zorlanabilir, başka bir yolu tercih edebilir. Her şey imkan dahilinde.
Yol dediğimiz sabit ilerlemiyor ki. Sürekli gelen çatallar var. Önemli olan bu yolculukta ne kadar kendini bulduğun ve hedefine ne kadar odaklı olduğundur. Bu da eşlik edenden bağımsızdır. Eğer bağımlı hale geldiyse, bu doğrultuda gerileme gerçekleşiyorsa geride bırakılmalıdır.

İnsan, yola tek başına çıkmalıdır, yolu öğrenip, rotasını oluşturduktan sonra.

Başkasıyla yola çıkan daima onun etkisinde, gölgesinde kalır, ona güvenir, ondan bekler her şeyi.

Yola tek başına çıkan yanına yoldaş bulsa bile her zaman temkinlidir, yine tek başına kalabileceğini bilir, güven duyduğu sadece kendisidir..

Yola çıktığı insandır asıl sevdiği. Yolda rast geldiğin insanlar senin için sadece güzel bir rastlantıdır ve öyle kalmalıdır. Yola birlikte çıktığı insana biraz olsun saygısı olan insan o kişiyi yarı yolda bırakmaz.

Yola beraber çıktığımızı yolda bulduklarımıza değişmeyiz 😊

Yolda rast geldiğini sever çünkü o kişiyle aynı yoldadır zaten yol ayrımı yoktur fakat yola çıktığı kişiyle yeni bir yol oluşturmaya çabalaması gerekir ki bu bazen yıpratıcıdır sonunda hiçbir yere varılmıyor olsa da.

Beraber kiminle yola ciktiysan o yoldakilerini karsilastiklarinla degisirsen senden bı halt olmaz o zaman

Hayat doğunca başlar zaten ve yolculuk da öyle. Dolayısıyla yolda karşısına çıkan ve yoluna ortak olanı sever..

Yola çıktığımı severim, rast gele insan beni yarı yolda bırakır...