Annem Öldü Ağlayamıyorum?

31 Aralık’ta annemi acile kaldırdık. Akşamına çıkar sanıyorduk, çünkü hep öyle olurdu. Ama 2 Ocak’ta vefat etti. 2025, gerçekten lanet bir yılan gibi soktu.

31 Aralık sabahı yılbaşı akşamı için börek yapıyordu, yemek hazırlıyordu. Her şey normaldi. Sonra birden fenalaştı. Kalp krizi şüphesiyle hastaneye gittik. Yer yoktu, uzun süre beklettiler. Sonunda başka bir hastaneye nakil yapıldı, anjiyo oldu, stent taktılar. Yoğun bakıma aldılar, “Her şey yolunda,” dediler. Bir kişi alıyorlardı. Kardeşim girdi odaya. Annem kendine gelmiş hatta konuşuyormuş. Ama sonra stentle ilgili bir sorun çıkmış. Damarları tıkanmış, kalbi durmuş. Kalp pili taktılar, yine olmadı. Bir daha stent yaptılar, bu kez böbreklerini iflas ettirdiler. Saatlerce diyaliz için bekledik. Diyalize girdikten sonra da verdikleri ilaçlarla tansiyonu 5’e düşmüş. Annem hep yüksek tansiyon hastasıydı. Sanki göz göre göre öldürdüler. Doktorlar ortada yoktu, tatil günü olduğu için sanırım çoğu asistandı. En son yabancı bir doktor geldi, “Anneniz öldü,” dedi. Ne dediğini bile anlaşılmıyordu.

Annemin sırtını hep ben yıkardım. Ölüsünü de ben yıkadım. Sırtını sabunladım. O an kriz geçiririm diye düşündüm, ama sakindim. Annemi seviyorum, neden bu kadar sakin olduğumu bilmiyorum. Sanki hiçbir şey olmamış gibi hissediyorum. Sanki gelecekmiş gibi. Ölüsünü gördüm cenaze arabasına koyuluşunu gördüm, toprağa girişini gördüm. o değilmiş gibi geliyor. Ağlayamıyorum. Herkes ağıt yakarken ben öylece duruyorum. Sadece geceleri rüyamda “Anne!” diye çığlık atıyormuşum. İçim sıkılıyor, kalbim acıyor. İçimde bir ağrı var, ama diğer insanlar gibi kendimi paralarcasına ağlayamıyorum. Bundan dolayı çok utanıyorum. Annem görse, “Hiç mi sevmedin beni?” der gibi geliyor.