Ailemi seviyorum ama aynı zamanda utanıyorum?

Ailemle hiçbir problemim yok, annemi de babamı da çok seviyorum ancak sürekli sıkıntısını yaşadığım bazen de bazı konulardaki eksikliklerimin temeli olduğunu düşündüğüm bir şey var.

Ben 23 yaşındayım evin en küçük çocuğuyum, annem babam köylü ve ikisi de ilkokul mezunu. Yani cahil insanlar. Şu an üniversitede okuyorum son sınıfım ve arkadaşlarımın arasında bazen bunun farkını ve ezikliğini çok hissediyorum. Mesela en yakın arkadaşımın babası avukat annesi ise akademisyen.

Bazen anlatıyor küçükken şuraya gittik işte annem şöyle babam böyle falan vs. Köyleri bilirsiniz mesela ben iki sene önce erasmusa gidene kadar hiç yurt dışına çıkmadım, hatta yurt dışını bırak ömrümde hiç tatile gitmedim para olmadığından da değil yazları iş çok olurdu çünkü.

Veya mesela dediğim gibi annemi de babamı da severim ama babamın konuşması çok kabadır ve biraz argo da konuşur olur olmadık yerde, bazen bir yere gittiğimizde babam yanımda olunca rahatsız olurdum hep. Annem de klasik köylü kadını hep kendini ezilmiş gösterir ben nereden bileyim gariban cahil köylü kadınıyım diye ajitasyon konuşur hep.

Bir diğer nokta da eğitime verilen önem tabi, ben binbir zorlukla adını vermeyeceğim ama Türkiye'nin köklü üniversitelerinden birine girdim, kendim Anadolu lisesi mezunuyum. Ama burada çok zorlanıyorum ve arkadaşlarıma bakınca çok eksikliğini hissettiğim şeyler var. Arkadaşım mesela küçük yaşlarda Fransızca ve İngilizce öğrenmiş, kendisi de Fransız lisesi mezunu. Ayrıca bale yapıyo, piyano çalıyo, lisanslı yüzücü aynı zamanda, bir sürü ülke gezmiş. Bir sürü özelliği var kendini geliştirmiş yani. Ben ise kendimi çok eksik hissediyorum ingilizceyi hazırlıkta zor bela geçtim.

Bu düşüncelerden nasıl kurtulunur, niye insanlar bu kadar eşitsiz ve farklı?