Bir Katille Empati Yapmak Normal mi?

Bu Sorumda ÖnYargılarınızı bir köşeye Bırakmanızı isterim, tartışma yapacak olsak bile medenice halletmek istiyorum çünkü, 2-3 yıldır araştırdığım amerikan bir seri katil var ve Richard ramirezin ta kendisi, Kendisi Röportajlarda seri katillerin duyguları olmadığından bahsetmekte, ve ben seri katillerin duyguları olduğundan aşırı derecede eminim yok olma ihtimali çok nadir olsada. Çünkü insan hiç bir zaman kendi duygularını yok edemez ama yok sayabilir, "dünyanın en acımasız insanı benim" diyenin bile duyguları vardır, sadece Göstermemekte ve yok saymakta kendilerini geliştirdiler. Ben hiç bir insanın masum ve temiz olduğuna inanmıyorum bebekler harici, çünkü bebeklerin gözlerine baktığımda merhameti ve masumluğu görebiliyorum, evet. Her insan masum doğar fakat bu masumluk büyüyünce kalıcı olmaz. Gelelim richard'ın hayatına, Kendisi yoksulluk, ilgisizlik ve ş*ddette dahil bir çok şeyle karşılaştı. Şimdi diyeceksiniz "geçmişi onu suçsuz göstermez" diye evet ama Kendisi kindar bir çocuk olabilir. Inanın bana bende onu tanıyamıyorum bazı günler, lise fotoğrafına bir göz atıyorum sanki gelecekte böyle suçlar işlemeyecek gibi duruyor birde şimdiki haline bakıyorum sanki eski benliğini geçmişte bırakıp yeni bir kişilik edinmiş gibi duruyor, herkes o gözlere baktığında rahatsız olur ama ben onun gözlerine baktığımda hala içindeki o çocuğu görebiliyorum belli etmesede. İşlediği c*nayetleri desteklemiyorum aksine sinirliyim, keşke ailesine hesap sorsaydı'da tanımadığı insanlara zarar vermeseydi ama bu durumda aileside suçlu en çokta kuzeni ve babası. Babası onun ş*ddetle akıllanacağını düşünüyordu, anneside buna karışmıyordu. Duyduğuma göre ablasına karşı aşırı korumacı davranıyormuştu diğer kardeşlerine karşı, arkadaşlarından biri onu gördüğünde "bu o olamaz" demişti, insanlar hep onu suçladı ve nefret etti. Ama onu anlamadılar, bu kilit kırma/açma becerilerini ise röntgenci eniştesi öğretmiş...