Annemden nefret ediyorum. Onu her gördüğümde en fazla 1 gün yanında kalmayı başarabiliyorum ve orayı terkediyorum. Ne yapmalıyım?

Merhabalar ben 20 li yaşlarda bir gencim. Annem ile babam ben 5 yaşındayken şiddetli geçimsizlikten ayrıldılar. Vekâletim annemde olmasına rağmen mesleği dolayısı ile babamın yanında kalmamı tercih ettiler bana sorsaydılar da aynısı yapardım. Daha ben 4 yaşından beri annem beni duygusal ve fiziksel olarak çok sarstı. Beni çok dövdü ve olmayan varlıklara inandırmaya çalıştı. Her yaz tatilinde beni zorla yanına getirtirdi ve 1 ay boyunca kalmak zorundaydım. 6 yaşından 15 -16 yaşlarına kadar. Ben uzaktayken beni telefon ile arayıp öldürmekle tehdit ederdi ve bende küçük bir çocuk olarak bunlara inanırdım. Ve her yanına gittiğimde beni ciddi şekilde döverdi. Bir keresinde beni sağlık ocağına yollayarak reçetesiz satılmayan bir ilacı almam için zorladı ve doğal olarak alamadım. Ama eve geri geldiğimde ağzıma içine silahı sokup beni öldürmekle tehtit etti ve etlerimden tırnaklayarak bir kaç parça kopardı. bir gün boyunca korkudan dilim tutulmuştu konuşamamıştım. Ve bunun gibi birkaç olay daha var ciddi şekilde darbe aldığım.
Bir çok kez annemin evinden kaçıp babama ulaşarak yardım istediğimde ise babam o senin annen diyerek beni annemin yanına geri döndürerek tatilimi tamamlamamı söylerdi bende paşa paşa geri dönerdim.
Yaklaşık 15 yaşına kadar bu olaylar devam etti ve en son annem beni döverken ona sert bir tokat attım ve uzaklaştım. Sinir problemlerim başlamıştı ve annemi görmeme kararı aldım. 19 yaşlarında ise bir tarafımın buruk kaldığını anlayarak bu durumu düzeltmek için yanına gittim ve bir gün dayanabildim ve orayı terkettim. Bir 3 sene daha annemi görmeden hayatımı devam ettim. Ama artık sinir problemi olan bir insanım ve en ufak haksızlığa uğradığımı hissettiğim durumlarda şiddete başvuruyordum. 3 sene sonra tekrar annemi görmeye gittim fakat bu sefer sözlü saldırılarına onu itip kalkarak cevap vermeye başladım ve tekrar bir gün olmadan orayı terkettim. İçten içe annemi görmediğim için daha doğrusu etrafında hiç kimse olmadığı için üzülüp aramı sıcak tutma eylemlerinde bulundum. Evet 4 sene sonra tekrar yanına geldim dün. Tabiki aynı senaryo ve ona bir tokat daha attım beni kardeşlerine söylemekle tehdit ettiğinde ise çıldırdım evini dağıtıp kardeşlerinede aynısını yapacağımı söyledim ve valizimi topladım. şu an ise gözlerim yaşlı bir şekilde bu platforma yazmaya başladım. Evet daha önce milyonkere düşünüp yapmamıştım. Şu an ise yurtdışında yaşıyorum ama tr sokaklarında bavulum ile birlikte ağlayarak bunları yazarak yürüyorum. Tek başına ölecek ve bu pişmalığa dayanamacağım diye çok korkuyorum ama ne yapmam gerektiğini kesinlikle bilmiyorum. Sizce ne yapmalıyım?