Başkasının hayatına karışır mısınız?

Başkalarının (eş, sevgili, kardeş, anne, baba bile olsa) hayatlarını, acılarını ve yaşanmışlıklarını kendi çerçevelerinden yorumlayıp, küçümsedikleri yetmezmiş gibi bir de asla anlamayacakları bu olaylar bütününe kalkışan insanlar için genellikle “korumacılık” adı altında normalleşen ama alt metni hastalıklı olan bir davranış şekli bu.


İnsan asla anlamayacağı okyanusu, oturduğu kara parçası üzerinden yorumlamamalı ve kendi hayatının kontrolünü daha elinde tutamıyorken, bir başkasının hayatına doğrudan müdahalede bulunmayı geçtim yorum bile yapmamalı.


Herkesin bir şahsiyeti, bir karakteri, bir düşüncesi, bir inancı, değerleri, ilkeleri ve tüm bunlar üzerine oluşturduğu hayat görüşüyle beraber davranış tercihleri vardır. Bunlara müdahale etmeye kalkışmanın öncelikle o kişinin saydığımız tüm niteliklerini küçümsemek olduğunu bilmeli, eğer bunları sevdiğimizden ve korumacı güdümüzden dolayı yaptığımızı düşünüyorsak da küçümsediğimiz bir şahsiyeti nasıl sevebildiğimizi kendimize sormalıyız.

Çevremden biri ise, benden bir tavsiye veya fikir istemediği sürece fikir bile beyan etmem.

Sevgilim ise ilişkimizi etkileyecek konularda ricada bulunurum, ama karışmam hayatına. Hayatına karışma noktasına gelmişse zaten devam ettirmenin anlamı yoktur.

Ailemden biri ise hayatını kısıtlamadan gördüğüm önemli bir hatası varsa onu engellemek için uygun yolla konuşurum ikna etmeye çalışırım ama yine karışmam. Kendi özgür iradesiyle versin kararlarını, sonuçlarını da kendisi yaşasın.

Sevdiklerim dışında kimsenin hayatına karışmam, ki sevdiklerimin hayatına da ona iyi gelecek fikirler vermek için karışırım. Çünkü onların başına kötü bir şey gelmesi ilk beni üzer.