Siz hiç aileniz yüzünden hayata geç kaldınız mı?

Çocukluğum, ergenliğim, yetişkinliğim 20’li yaşlarım babam yüzünden mahvoldu. Heves kırmada 1 numara. Cebinden çıkarıp para verdiğini hatırlamam. Yediğim yemekte bile gözü var. Eve sığamıyorum. Çalıştığım dönem bile full hakaret ederek her şeyden soğuttu. Bir kere bile sarılmadı. 25 yaşıma geldim, o kadar kötü hissediyorum ki. En güzel zamanlarım babam yüzünden çöp oldu. Sevmek, sevilmek nedir bilmiyorum. Kimseye karşı bir şey hissedemiyorum. Ayrı eve çıkayım desem kötü yola düşmüş kadın muamelesi çekiliyor. Hayır madem asla arkamda durup sevmeyecektiniz niye… İstediğim hiçbir şeyi yaptırmadınız, dışarı çıksam bir ton küfür. Hep kendimi eksik, korkak, ve kaygılı hissederek büyüdüm. Hep tetikte olarak yaşamanın zorluğunu ben biliyorum. Etrafıma bakıyorum bebek gibi seviliyorlar, kavganın ortasına doğup, kendisiyle kavga halinde olan bir insan oldum. Ne kaldı geriye… 30’a kaldı 5. Hayatımı bitirdiler :) geç kalınmış, kaybedilmiş yaşlar ve nice güzel günlerim. “Paramı yiyorsun bkumu ye, yediğin yemek haram sana. Git iş bul çalış, g3b3r. Niye yaşıyorsun sen. boş ver git evimden” yaptığım hiçbir kötü bir şey yok. 2 yıl çalıştım işten çıkmam için psikolojik baskı yaptı. Su içsem niye su içiyorsun… bıktım.