Sizin de akrabalarınız hayatınızı sömürüyor mu?

annem halalarımı sevmiyor. Sevmemekte de haklı, annem depresyon geçirmiş eskiden onu tüm herkese deli haplı diye ilan etmişler. Çok tanıdıkları var. Benim halalarımla sorunum yok ama ablam atandı ve ablam 1 saat uzaklıkta bir yere atandığı için ona ev tutmak istedik hem arabası var ama benzin çok yakmasın hem otobüslerde 1 saat sürünmesin istedik. 2 halamın eşi yok ve onlarda bizde geliriz diye eve yerleşmeye çalıştı. Ve bunu sadece halalarım değil gelen geçen ablama ''sende kalırız'' diye resmen malum yer evi gibi dostu çok oldu atandığında bir anda. Tabi bu insanlara tavrımızı gösteriyoruz ama annem ve halalarım arasındaki sorun daha büyük. Hem annem onları sevmediği için eskimiş telefonumu bile onlara veremem çünkü annem benim paramla aldın bana ver der. Halalarım da baya cahil insanlar olduğu için onlara laf anlatacağına git eşşeğe anlat o anlar. Ablamın evinde kalamazsınız vs dedikçe laf atmaya başlıyorlar küsüyorlar vs neyse bütün bunlar sevincimizi bozuyor. Sinirlerimi bozuyor. Stres yapıyor. Şimdi düşünün ki halamların kendi evi var geliri var ve onlar baya gerici giysine karışır yediğine içtiğine hatta odanda 2 dk telefon konuşmana bile karışır. Bu insanlara ablam gerekirse parasal yardım da yaparım diyor ama eve olmaz. Sonra diğer akrabalardan söz bile etmiyorum. Mesela kuzenler var evleri arabaları var ama birinin üstünde kalmaya bayılırlar o onlara tatil gibi gelir. Şimdi ablam diyor ki yakın yer tercih ettiğime pişman ettiler. Sonra dayım var karısından ayrılmış, o da nafaka ödemekten ev kirasından bıkmış. Bedava ev olarak görüyor yeğeninin evini. Yani anlayacağınız ailem sülük gibi. Zaten bu ailede bir atanmış benim çekirdek ailem. Hem anne tarafım hem baba tarafım zamanında okula gitmemiş hatta dedem falan yalvarmış okumamış insanlar. Şimdi bu kişiler çok pişman olmalarına rağmen zamanında bizi okumaktan soğuturlardı cehennem azabı gibiydi. Allah'tan annem kurslara gönderdi aklımızı yerine getirdi. Ailede herkes maaşlı benim.