İçime alamayıp buraya yazmak?

Ben çoğu z kuşağının tekerli olarak şikayetçi olduğu şeylerin hepsine sahip olarak dünyaya acayip şansız bir birey olarak geldim. Ilkokul terkim, kiloluyum, hiç arkadaşım yok, yalnız kalmaktan çok korkuyorum, çirkinim, makyajla bile güzelleşmem ki o makyaj parasını ailem vermez, tek başıma çıkmama izin yok, ama yanımda kimsede gelmiyor en son 1 hafta önce annemle bime gitmiştim, yaşıtlarım o partiden şu partiye alemlere akarken ben sadece anneme parkta biraz yürüyüş yapıyım diye izin alınca bile otur diyo, suanda diyet yapıyorum çok zor ve veremiyorum çünkü spor yapamıyorum. Abim akşam 11de bile gelse sorun olmuyor ve zayıf bir şey sırf o kilo alsın diye spora gönderdiler ve ben zayıflayayım diye göndermiyorlar, ve dkk başı kilomu yüzüme vuruyorlar, yakında kapan da derler zaten ki günün gelmesinden endişeleniyorum ben saçımı seviyorum zaten kendimde beğendiğim sayılı birsey... asıl zor olanda ne biliyormusunuz şunları paylaşacak bir arkadaşım yok, kimse de benle arkadaş olmak istemiyor gibi yaşıtlarım hep benden çok uzakta, aslında onlarda haklı kim şu nesilde ilkokul terk ve dışarı çıkamayan asosyal biriyle arkadaş olmak ister.. sonuçta bir arkadaşım olsa ve gel çıkalım dese annem izin vermezdi ve utanırdım açıkçası ayriyeten daha telefonum bile yok artık insanlara tablet kullanıyorum demekten utanıyorum, ve suanda abimin 3. Telefonu olacak.. o çalışıyor bende çalışıp harcamak istiyorum ama izin vermiyorlar oysaki çırak parasına bile razıyım.. Ben normalde kıskanç biri değildim ama onlar böyle yaptıkça sanırım abimi kıskanmaya başladım, gerçekten sıkıldım şu hayattan. Bir keresinde intih@r gibi bir girişimde bulunmuştum, onlara sıkıldım sizden diyip caddede arabanın önüne atmıştım kendimi ama araba çarpmadan durdu, sonra arkamdan gelip demediklerini bırakmadılar ve bana seni düşündüğümüz için değil bir gören olursa ne düşüncek diye peşinden geldik dediler... işte şu cümle varya beni tamamen hayattan kopardı. Nasıl olurda kendi öz çocuklarının canını değilde milletin ne düşündüğünü o an umursadılar? Milletin gerçekten çok güzel ailesi var ve gördükçe imreniyorum icim içimi yiyor ama hiç bir sonuç yok. Bende istediğimi giymek, istediğim gibi çıkmak, istedigim gibi süslenmek istiyorum her genç gibi.. bir gün çocuklarım torunlarım olacak ve bana gençliğim soracaklar. Ben onlara ne diyebilirim ne anlatabilirim? Anneniz/nineniz dünyanın en kötü gençliğini yaşadı demeye yüzüm olmaz çünkü o zaman öyle bir zaman olacak ki bir çok yaşlı kendi gençliğini torunlarına çok güzel anlatacak ben ise söylemeye utanacağım. Şuanda hayalperest asosyal biriyim ve kendi dünyamı kafamda kurdum oraya dalıyorum bazen hayatı unutuyorum aslında bu bana biraz iyi geliyor orası güzel ama bu seferde deli muamelesi gördüm bana gerçek dünyaya gir diye bağırıyorlar. Kısacası orada bile huzur bulamamış bir insanım ben. Eğer biraz olsun sizi düşünen bir aileniz varsa şükredin çünkü benimkiler aile değil. Evet bu kadardı 3000 satır oldu daha da yazarım ama anlatacaklarım sığmaz.