Annem babam beni çok yoruyor. Annem aşağılıyor. Ne yapsam?

Ben 31 yaşında, kariyeri yerinde bir kızım. Ailemle yaşıyorum ve ayrı eve çıkmak zaten onlar için asla olmaz. Ama aileme tahammülüm kalmadı. Ev almak istiyorum ve onlarla birlikte yaşamaya da kabulum. Annem babam rahat etsin yeni evde otursunlar istiyorum. Huzurlu güzel güzel konuşalım diyorum. Kendimi geliştirmeye çalışıyorum. Sevgilimden de yeni ayrıldım. Onlar da bunu biliyor. ama babam okadar sinirli bir insan ki. Okadar borcun altına gireceğim ans kendime güveniyorum ödeyebileceğim. O da biliyor zaten ev al falan diyor. Ama bir konu açılıyor hemen azarlıyor bizi. Geçenlerde öyle bir bağırdı ki bana işte evlende kocanda görürsün gibi şeyler. Bu beddua etmek değilde nedir peki. Üstelik sevgilimden yeni ayrıldım. Böyle şeyler söylemeye gerek var mıydı gerçekten? Ondan öncesine annemle tartışmıştı bende annemi haklı gördüm. Terbiyesiz dedim ama doğru bu çünkü babam bizi çileden çıkarıyor. Durmadan sinirini bizden çıkarıyor. annemde sonra geçen gün bana bağırıo. Yok çok şımarıkmışım, sonradan görme derlermiş bana. Daha kızlar neler yapıyor. Nerelerde geziyorlar, benim yerimde olan kızlar çoktan ayrı eve çıkmıştı ya da sevgililerin evlerinde kalıyorlar. Ben öyle şeyler yapmam. Daha ailemle düşünüyorum birlikte güzel güzel oturalım diye ev aliym diye, onlar strese giriyor. Annem zaten beni bir an önce evlendirmek ister... okadar yoruldum ki anlatamam. Bu sözler bende derin yaralar bırakıyor. Özgüvenimi zedeliyor. Ayrı eve çıkmakta çözüm değil gibi çünkü aileme değer veriyorum.