Kendimi çok kötü hissediyorum ben?

Ben bu aileye göre biri değilim. Çok üzülüyorum. Normal bi insan değilim ben. Normal hayatım yok. Başıma bela geliyor hep. Takıntılı bi sevgilim oldu karakoldur, avukattır hep uğraştık. Gece eğlenceye çıktığım iki arkadasımdan biri hırsızlık yapti bende suçlu duruma düştüm yine karakol avukat uğraştık. Kaza geçirdim yine karakollarda hastanelerde uğraştık. Şimdi de pavyon hayatım var. Ama zorundayım para lazim. Okuyorum ve para biriktirmem şart. Gelecekte olmak istediğim meslek bunu gerektiriyor. Ve orada bi adamla tanıştım onu sevdim ona çok değer verdim hala değerli. Ama çok büyük benden. Onunla zaten evlilik düşünmüyordum sadece çok iyi geliyordu bana. Ama onunla olmamam lazim çünkü benden çok büyük biri. Hala değer veriyorum ama artık istemiyorum onu. Kendime yakıştırmıyorum bu yaptıklarımı. Ama ayrılamam ondan. Ve yaptığım işi asla sevmiyorum sadece zorundayım ailemden para istemiyorum. Her şeyimi kendim ödüyorum okurken ayrı şehirdeyim. Ayrı şehirdeyken onlardan para almıyorum alırsam ertesi gün ödüyorum. Maalesef bu şartlarda bunu yapmam gerek. Bunu öğrenseler benden utanırlar. Bende utanıyorum artık kendimden ama bir gün bunlardan kurtulucam istediğim mesleği edinicem. O güne dek buna sabredicem... Hiç iyi değilim. Diken üstünde yaşıyorum bu hayatı..