Annem ve babam üvey evlat gibi hissettiriyor?

Yani nasıl anlatsam bilemiyorum çocukluğumdan beri anne ve babamı çok sevemiyorum. Sürekli bir huzursuzluk anlaşamama hakimdi yaşadığım evde. Huzursuzluğu babam çıkarırdı. Asla ikisi uyumlu insanlar değiller ve karakter olarak ikisi de berbat dengesiz insanlar.. sadece kendilerini düşünen, kendilerini bir şey sanan tipler ama asla hayatlarında bir başarı edinememiş insanlar. Bana neler yaptılar desem yeridir. Örneğin babamın bir ara psikolojisi o kadar bozuldu ki beni öldürmeye bile kalktı. Yapmadığım şeyler adına beni suçlardı. Örneğin yanında ağzınızı açsanız ters anlayan birisi. Beni o kadar pasif bir karaktere dönüştürdüler ki bu insanlar şu yaşımda kendime güvenim bile yok. Hep bir sevgi, ilgi eksikliği hissediyorum. Biri dokunsa hıçkıra hıçkıra ağlarım o derece. Gerçekten nefes alsam it gibi davranıyorlar. 5 dakika sonra birkaç sevgi sözcüğü söyleyip yarım saat sonra yine sudan sebeplerle benimle kavga ediyorlar. Asla ağzımı açıp kendimi savunamıyorum özellikle babama karşı. Kendimi savunsam saldırıyor. Annem de durmaksızın kavga ediyor. Birbirleriyle ilişkileri de böyle. Beni bir canavar gibi yetiştirdiler. Üstelik bana 5 kuruş bir yatırım yapmadılar özellikle 15-16-17 yaşlarımdayken. Kendimi işe yaramaz sevgiye layık olmayan biri gibi hissediyorum, her işi kendi başına halletmek zorunda kalan biri oldum hep. Sadece evlerinde nefes alıyorum. Varlığım bile batıyor. Üvey evlat gibi hissediyorum.