Kendimi fazlalık gibi hissediyorum?

Ben genç yetişkin bir kızım. Benden yaşça küçük bir erkek kardesim var. Biraz kendimizden bahsedeyim. Babam ilk ailesi olarak asla bizi görmedi. Dışarda dillden benim ne kadar uslu oldugumdan yetenekli oldugumdan vs bahseder. Ama iceride tam tersidir. Ve kız olduğum için hep bana ayrımcılık yapar. Ehliyetim var ama o kardesime vermeyi tercih eder. Ben universitede arkadasimda kalmama izin vermezken oglunu gecenin yarilarinda bilmedigimiz yerlerden gidip alıyoruz. Ve ben hep cok calisiyorum. Universite mezunuyum kendi istegim bolumu okumayip onun istedigi bolumu okudum. Sirf su an onlara destek olabilmek icin markete girdim. Milli sporcuyum 2. Universite bitirdim. Ve markette calisiyorum. Izin gunlerim haric evden ciktigim yok. Kimseye saygisizlik yapmiyorum. Su yasimda giydigim kiyafete birak yedigim yemege bile karisiyorlar ama ben kalpleri kirilmasin diye üzmuyorum. Psikolojik ve fiziksel siddet gordum. Ama kardesim sayar sover vurur kirar yikar kafasina gore takilir saygi bilmez sevgi bilmez. Ama o hep daha kiymetli olur. Yapilan haksizligi dile getirirdigimde kardesimi kiskaniyor oluyorum. Ben bu evde kendimi cok fazla hissediyorum baska bir yere de gidilmeme izin verilmiyor. Tum arkadaslarim beni neseli mutlu saniyor. Ama o kadar varolmamam gerekiyormus gibi hissediyorum ki. Gidemiyorum da. Cok kotu seyler yasattılar bana kendimi bile oldurmek istedim. Ama inanci da yüksek biriyim. Dayandim. Ama artik hersey cok anlamsiz geliyor. Disarda iste bize hic masrafi olmadi diyor icerde farkli oluyor tavri. Disarda cok yetenekli resim yapiyor diyor icerde birak sunlari artik diye bagiriyor. Disarda muzik aleti calisiyor diyor icerde bunu engellilerde yapabiliyormus diyor. Hakki oldugum bir durumda bile benim susup zarar gormemi söyledigi yerde bende birseyler koptu. Nefretten baska bir duygu var icimde. Bu aileye hic ait hissetmiyorum. Hersey cok yanlis gibi geliyor. Ama zincirlenmis gibi de hicbir yere gidemiyorum. Kotu soz soylemicem yine ya da beddua etmicem. Ama benden aldigi ve asla geri veremeyecegi seyleri goruyorum diger insalarda. Hakketmedigim seyleri goruyorum. Ölmek istedigimi soyledigimde güldüğü aklima geliyor. Elime neye atsam iyi olmak icin çabaladim. Derslerime asildim. Sanata asildim spora asildim. Hangi dalimi kirsa yenisini uzatmaya caliştım. Simdi de köküm kesiliyor gibi hissediyorum. Yatirimi kardesime verip kârını benden bekliyor resmen. Kardesimle kucukken cok iyiyidik ama onu da oyle buyuttü ki o da artik kendisi gibi birisi. En ufak seyle hakaret ediyoe zarar veriyor. Annem en sevdigim insan ama o bile bazen kardesimi daha degerli goruyor. Bana tahammul etmeyecegi seyleri onda gormezden geliyorlar. Ben hiç varolmasaydim herkes daha mi mutlu oldurdu. Dışarıya bu kadar melek olan bu insanlar arasında uçurum yalnızlığımı da tek başıma yaşıyorum sadece bunu paylaşmak istedim. Ciddi oranda bir anksiyetem var ve kimse bunu bilmiyor bile. Saygı ve sevginin varolmadigı yerde varoldum.