İyileşirken bizler niye daha çok acı çekeriz?

Acılar tazeyken birçok şey yan etkide etkisiz, hissizdir. Fakat orada hissediliyorlardır. Acı odaktır ve yüzleşmek bile beraberinde birçok şeyi doğurur. Olgunluk da bunlardan biri. Acı ilk zamanlarında dokunulmazdır, çünkü feci acır. Daha sonra kötüye gitmemesi, iltihap kapmaması adına insan önlem almak mecburiyetindedir. Bazıları alır bazıları almaz. Alanlar çok fazla zorlu sürece girerler yüzleşmeleri gereken acı dışında birçok şey vardır kendileriyle ilgili. Hep kaçtıkları. İlk süreçler atlatılır. Acının üzerinden güzel süre yüzleşmenin üzerinden bir süre geçmiştir artık acı ilk yoğunluğunu kaybeder. Daha sonra sızlamaya başlar, bu acının son çağrısıdır. İnsan burada her şeyi bir kenara bırakıp onun peşinden gidebilir ve tüm olanları, yüzleşmeleri çöpe atabilir. Kötü hale bahane olarak saklar tüm yüzleşmeleri içinde, ama geçtir. Olan olur. Acı deşilir. Ya da çağrıya kulak vermez, geldiği noktaya bakıp sevinç hisseder. Böyle böyle acı geçer. Hayal meyal kalır. Bu zamanda insanın ömründen alır kişiliğine verir. Ama bunu fark edemeyenler geçen zamanına yakınır. Sanki o zamanların tümünü dilediği gibi geçirse giderken tam memnun olacakmış gibi. Burası kim ne derse desin duyguların dünyası, sadece mutluluk yok sadece acı yok. İnsan olmayı öğreniyoruz.