Neden acı çekeriz?

Bak şimdi sana süreci şöyle anlatayım.
Takıntılı olduğum sevgilimden zar zor ayrıldıktan sonra 6 ay boyunca kendimi mahvedecek şekilde yaşadım. Yüzümdeki damarlar patlayacak kadar ağladım, kendime zarar vermek istedim ve depresyon belirtileri göstermeye başladım. Bu 6 aylık süreçte hem ortak yerlerden hem de ortak tanıdıklarımızdan uzaklaştım. Adam akıllı duş almıyor, yemek yemiyor, ağlıyor ve on beş saate yakın uyuyordum. Bir hafta boyunca evden tek bir adım bile atmadığımı biliyorum. Sigaraya olan sevgim arttı. Bu süreçten sonra 7. aya girdiğimizde kusmaya başladım ve saframı kusuyordum resmen çünkü bir şey yemiyordum.

Bu kusmalar düzenli olarak gerçekleşince hastaneye gittim ve mide kitlem olduğunu öğrendim. Resmen gitmesem kendi kendimi ölüme sürüklüyordum. Can burnuma gelince, hastanenin penceresinden bitik gözlerle baktığımda bir şeyleri düzeltmem gerektiğini farkettim. Endoskopiye girerken "tekrar uyanamazsam?" korkusu sarmıştı. Küçücük bir işlem bile g♡tümün tutuşmasına sebep oldu anlayacağın. Hayat o an gözüme pek bir kıymetli pek bir hoş gözüktü.

Babam gözümün önünde ağladı beni o halde gördüğü için. "Böyle olmamalı." dedim kendi kendime. Genceciktim. Toparlanmam lazımdı. Lâkin ne zaman ki hayat burnumun dibine geldi, o zaman anladım bunu.

Diyeceğim o ki, üzüntünü çek hatta yasını tut ama vücudunda kanser etme onun sana verdiği acıyı. Hayat ile burun buruna geldiğinde bilme kendinin kıymetini. Geç olmadan toparlan. Çünkü bir hastahane koridoruna düştüğünde ve pencereden bakma şansın olduğunda, o an ne boş acılar çekmişsin diye kızıyorsun kendine inan bana.

Şimdi iyiyim, zor oldu ama toparlandım. Bir tek yüreğimde ahı kaldı, onu da atacağım zamanla içimden.

Kendimden, kendinden, kimsenin kendisinden başka kıymetlisi yok inan bana. Var ise bir tek annen ve baban ağlar ardından, başka da kimsen yok bu hayatta emin ol.

İyi geceler🌸