Boğazınızı düğümleyen, kendinizden ve şükürsüzlüğüzden utanıp dakikalarca kendinize gelmenle engel olan bir olay yaşadınız mı?

Yalnız kalmak istiyorum ayrı eve çıkmak istiyorum işsizim maddi imkan yok ailem yük olarak görüyor iş görüşmeleri olumsuz geçiyor küçükken basit bisiklet bile alamamıştı babam b. k gibi evlerde oturduk ahır gibiydi akrabalar hor görür gelmezdi kendimi görüyorum boğazımı düğümleyen yaşayamadığım çocukluğum herkesin arkadaşı varken benim kalabalıklar içinde yalnız olmam

Hiç unutmuyorum sanırım Eminönü civarı olması lazım, gezmeye gittik. Ben uzun süre yürüyebilen biri değilim, sürekli olarak dinlenmem gerekiyor. Yine öyle bir gün ben saatte bir durup dinleniyorum. En son herkes söylenmeye başlayınca gözüm doldu yükseldim birden, “Lanet olsun bu hastalığa da, ağrılara da, size de…” diye uzunca bir isyan ettim. Niye bana oldu ben ne yaptım diye ama nasıl bir isyan anlatamam. Biraz ilerledik ben kafamı bir çevirdim iki tane küçük erkek çocuğu karton üstünde uzanıyorlar. Baktım böyle çocuklara, bir tanesi ayağa kalktı diğerinin yanına geldi. Anlamaya çalıştım önce. Meğerse ikinci çocuğun bacağında bir sorun var yürüyemiyormuş, güle oynaya birbirlerine tutundular simit almaya geldiler. Gidip 4-5 simit alıp onlara verdim. Sonra düşündüm kendi kendime, ben istediğimi alabiliyorum, zorlansam da yürüyebiliyorum, bunu yapamayacak olsam yine de imkanlarım çok, arabayla gezebilirim, bir şeyler yapabilirim, elimde sayısız imkan var, memnuniyetsizim. Bu çocuk yürüyemiyor, destek almadan adım atamıyor ama birkaç simit onu öyle mutlu ediyor ki. Bana ders olmuştu o günden beri çok üzülsem çok kırılsam da sitemlerimde haddimi aşmıyorum.