Hayatım insanların babalarını kıskanmakla geçti?

(Biraz uzun ama akıcı şekilde anlattım ne olur okuyun akla ihtiyacım var.)

Arkadaşıma bakıyorum. Babası ona bakarken titriyor. Kız babasına bakarken gözlerinin içi parlıyor. Öyle güzeller, öyle güzel anlaşıyorlar ki… kıskanmamak elde değil. Prensesler gibi büyüdü arkadaşım. Babasının maddi durumu pek iyi değildi yani ona en son model eşyaları almıyordu ama içten seviyordu ya. Adam ailesinin üzerine titriyor resmen. Sever, korur kollar, dertleşir, şefkat gösterir, güler eğlenir şakalaşır. Babam gibi öz evladını düşman bellemez. Bir keresinde saçımı öyle bir okşamıştı ki eve döndüğümde tüm gece ağladım. İlk defa böyle şefkat dolu eller hissettim üzerimde. Elimden sadece ağlamak geldi. Neden onun ellerinin yerine benim babamın elleri yoktu? Neden babam bize göstermesi gereken tüm ilgiyi şefkati sevgiyi yeğenlerine gösterdi. Bize karşı hep çok acımasız, suratsız, kötü oldu. Anneme bana kardeşlerime hep fiziksel şiddet psikolojik şiddet uyguladı. Yazmaya kelimeler yetmez ama cehennemi yaşadık babam denilecek adamla. 2 eşi, 7 çocuğu, 10 küsür torunu var. Hiçbirimiz ondan haz etmeyiz. Hiçkimseye sevdirmedi kendini. Milletin gözüne gireceğim diye kendi ailesini kendinden soğuttu. Öyle nemrut bir adam. Kendisi de kabul eder, ben size babalık yapamadım bana ne yapsanız müstahak der. Söylenir söylenir ama hiçbir şeyi düzeltmeye çalışmaz. Bir gün olsun kızım bir derdiniz var mı diye sormaz. O eve gelince evdeki tüm neşe kaybolur, herkes odasına çekilir, çıt çıkmaz. Kimse onla muhattap olmaz çünkü her halta sinirlenir bağırır çağırır insanın ömrünü yer… Ailemin hayatı mahvoldu. Hayatım boyunca insanların mutlu ailelerini kıskanarak geçirdim… Bıktım içimdeki boşluk dolmuyor…

(Bu arada her ailede sorunlar sıkıntılar kavgalar vardır ama benim daha küçük yaşta yaşadıklarımın hiçbir izahı, açıklaması, telafisi yok. Düşman düşmana yapmaz…)