Siz hiç bunu düşündünüz mü?

26 yaşına girdim Ben hep bu dünyadan yok olmayı düşündüm çünkü hiç kimsem yok beni seven saygı duyan kimsem kalmadı herkes uzaklaşıp gitti çevremden etkileri annemle babamın 10 yıl önce boşanmış ve ikisininde şu an evli olması ve annemin iki yaşında çocuğu var 19 yaşında kız kardeşim var büyüdükçe bana k@pek gibi davranmaya başladı annemin dediği birseyin aynını dedim diye bu hep senden yüz buluyor diyor anneme sen bana böyle diyemezsin diyorum herseyi derim sen herseyi diyorsun diyor ben ona kötü bisey demedim demiyorum da annem onu tutuyor 10000 maasla çalışıyorum kız kardeşimin ihtiyaçlarını alıyorum yaranamıyorum onu 2 yıldır tatile götüreceğim annem müdahale ediyor izin vermiyorum bir yere gidemezsiniz diyor onun yüzünden 2 yildir hayallerimi erteliyorum hiç sevgilim de olmadı hep sevdiğim değer verdiğim insanlar için kendime geç kalıyorum bir ben adam yerine konulmuyorum yemin ederim ölsem cenazemde kimse ağlamaz 26 yaşında kazık kadar kız omur boyu onun başını bekleyeyim istiyor bir yönden de evlendirme derdinde kocasını soracak olursanız düzgün bir ayak değil bizimle yaşamıyor ben izin vermedim yurt dışında çalışıyor gelince annemi alıp köyüne götürüyor 7 gün falan bunların evliliği böyle babamı sorarsanız 3 yıldır görüşmüyoruz maddi desteği hiç olmadı zaten