6 yıldır kapalıydım şu an açılmak istiyorum ne yapmalıyım?

Peki nasıl kendi kararlarımı verebilirim? Öyle namazında niyazında bir insan da değilim sadece başım kapalı açılıp sarılmak gibi bir amacım da yok ben kapalı olduğumu hissediyorum. Özellikle annemin fotoromanında gördüklerimden sonra "ben hiçbir şey yaşamamışm" dediğimde. Sırf ailem istemiyor diye arkadaş edinmedim bir tane arkadaşım yok...
Bu arada kız kardesimi kıskandığım falan yok sadece o istediğini yapabiliyorken neden benim elim kolum bağlı? Neden köle gibi bana söylenenleri yapıyorum? Üniversite bölümümü bile onlar seçti beni isteklerim onların umrunda değil annemi karşıma aldım açılmak istediğimi söyledim "benim icin sorun yok, git babana sor" dedi sonra bir anda kız kardeşimin yanına gidip "git o or***** söyle açılmasın bi o eksikti" falan dedi bunu bağıra bağıra söyledi duymamı istedi yüzüme söyleyemedi neden böyle davranıyor anlamadım evlendikten sonra kapanmasına rağmen bu kadar sert bir tepki vermesine çok şaşırdım asıl saçma olan ise yüzüme söyleyememesi ne yapacağım bilmiyorum cikmazlardayim ya

Senin kapalı olman onların istediklerine boyun eğmen açılman ise onlara baş kaldırabilmenin ilk adımı gibi geliyo şu an sana. Ama şunu unutma başını açmak sadece ailene karşı gelmek demek değil bu dünyanin bide ahiretide var

Kendi yolunu çizmek istiyosan bunu tesettürü karıştırmadan yapmalısın

Hem bişey günahsa sadece kapalılara günah değil yani dinimizde kapalısın sen yapma ama açıklar yapsa sorun olmaz diye bişey yok bunu ailene söyleyebilirsin.

Sana yasaksa kız kardeşınede yasak olması lazım

Biliyorum, açık saçık dolasmayacağim sadece saçımı açacağım yine olduğum gibi devam edeceğim ateist olacağım demiyorum ki

Tesettürlü olunca da "sen kapalısın yapma, kapalısın olmaz, kapalısın bu iş sana uygun değil, bu meslek sana uygun değil" falan filan ya cidden insanın bir patlama noktası olur ya bende o da yoktu yaklaşık 1,5 yıldır düşünüyordum ama bugün bir anda neden ben böyleyim diyerek tekrar kendimi sorgulamaya başladım bilmiyorum ya

Benide ailem çok sık boğaz büyüttü doğru düzgün dışarı çıkamıyorum ev hapsindeyim sanki. Şimdiye kadar anne sözü dinlemek en doğrusu gibi geliyodu ama anladım ki öyle değilmiş annemin her söylediğini yapınca elime hiçbişey geçmedi. Benimde hiç arkadaşım yok çünkü evden çıkamıyosunki arkadaşın olsun. Bunu yeni yeni düzeltmeye çalışıyorum bende. Tabi ki kendi yolunu kendin çizceksin kendi kararlarını nasıl bi insan olacağını sen seçiceksin ailene karşı gelmekte haklısın ama dini bunun dışında tut derim.

Söylemez olur muyum ya defalarca dile getirdim...
Dalga geçer gibi cevap veriyorlar beni ciddiye aldıkları yok ki

Ona yasak değil işte bende bunu anlamadım ya heo ya hiç olsun madem dediğim gece çok fazla tartışmıştık "küçücük kızı mı kıskanıyorsun" diyorlardı

Ailenin onayını beklemen bi işe yaramıycak sana destek olucak olsalardı bu yaşına kadar olurlardı. Sen kendi bildiğini yap ama tesettürü karıştırmak doğru değil

Sen alıştırmışsın onları seni her dediklerini yapcak sanıyolar

Dinin dışında tutarak ne yapmalıyım

Çık, gez, dolaş, işe gir istiyosan bi daha oku seni ne mutlu ediyosa onu yap

Doğru değil diyorsun, peki kendi kararlarımı alabilmek için ne yapmalıyım?

Öyle istediğimde dışarı çıkamıyorum, ise girmeme izin vermiyorlar, üniversite 1. Sınıfım o bölümü bırakıp tekrar baslamak için çok geç istesem bile tekrar sınava girmeme izin vermezler.

Bizimkiler sizinkilerin tersi. Ablam söz dinlemez bizde annemlerde ona laf geçiremedik deyip ona yaptıramadıkları ne varsa bana yaptırmaya başladılar. ben hiç istediğim gibi dolaşamadım ama şimdi görüyorum ki çok şey kaçırmışım bu yaşıma geldim ne istediğim gibi gezebildim nede eğlenebildim. Eğlenmekten kastım gece dışarılarda gezmek değil. Arkadaşlarımla bile bi yerlerde oturup bişeyler yiyip içemem. Şimdiye kadar hep annemi dinledim ama yanlızlıktan başka bişey geçmedi elime. Çok şey kaçırdım.

Bundan sonra izin vermezlerse vermesinler ben genede gezip dolaşcam

Bağırırsa bağırsın evde kalsamda gene bağırcak bişey buluyo zaten

Ahhh ahhh, senin adına çok üzüldüm bende şu an bu şekilde düşünüyorum

Yani ben ne yaptığımı biliyorum ne doğru ne yanlış ayırt edebiliyorum yasitlarimdan da epeyce bir olgun düşünüyorum bana da güveniyorlar ama açılırsa güvenleri azalır diye korkuyorum

Her şeye bir bahane buluyorlar kızmak istedikleri için kızıyorlar

Üniverste zamanlarını iyi değerlendir ben annemin korkusuna hiç bi yere çıkamadım aman kızcak aman masraf oluyo dicekler diye. E insanlarda 1 çağırır 2 çağırır oturmaya. Ne onların evine gidebildim neden onları kendi evime davet edebildim böyle böyle arkadaşsız kaldım. Şimdi mezun oldum en güzel yıllarım heba oldu. Sen benim yaptığımı yapma bırak giden para olsun gönlünce gez dolaş kimse edebiyle gezdi dolaştı kafede oturdu diye hayırsız evlat olmaz

Sen kendin söylüyosun onlar kızmak için kızıyolar onların derdi senle değilki kendileriyle sen sadece sinirlerini çıkarcak birisin sadece

Çok haklısın gerçekten babamla da konuşacağım müsait ve mutlu olduğu bir anı bekleyeceğim umarım annem gibi saçma bir tepki vermez...

Tekrar aynı şeyi söyluycem baş örtüsünü bu işten ayrı tut.

Ben senin gönlün ferahlasın diye dertleştim söylediklerimi başını açmaya destek olarak algılama

Ben artık boks torbası olmak istemiyorum psikoloji diye bir kavram bende mevcut değil yani nasıl baş edeceğimi bilmiyorum ki

O kadar şey konuştuk burdan ne anlayacağın sana kalmış

anladım...

teşekkür ederim 💗

Hmm