Kendimi çok yalnız hissediyorum sizce bu konuda ne yapmalıyım?

Ben 30 yaşındayım ve öğretmenim. Bu yaşıma kadar hayatta çok zorlu süreçler geçirdim. Annem ve babam ben liseye giderken ayrıldılar. Çok küçük yaşlardan itibaren babamdan hiç ilgi ve destek görmedim. Beni hep başkalarıyla kıyaslardı. Ben efendi ve sakin bir kişiliğe sahibim. Birazda düşük özgüvenli biri olarak yetiştim. Babam ben liseye giderken bizi terketti ve başka bir şehire gitti. Hep annemden destek gördüm ve mücadele ederek okudum ve ayaklarımın üstünde durmaya çalıştım. Okuduğum okullarda ilkokul, ortaokul ve lisede çok içine kapanık biriydim ve bu yüzden hep dışlandım. İçimde büyük fırtınalar kopuyordu. Üniversiteye geldiğimde az ve öz çok samimi dostluklar kurdum ve dostlarımın hepsine karşı vefalı bir insan oldum. Kimseye karşı art niyet beslemedim. Buna rağmen yıllar geçtikçe o arkadaşlarımın çoğu evlendi ve koptu. Bazıları da vefasızlık yaptılar ve beni hiç arayıp sormadılar. Kuzenlerimi çok severdim, ellerimde büyüdüler, onlara küçükken neler neler yapardım, sevgi gösterirdim. Şimdi onlarda büyüdüler ve bana karşı mesafeli olduklarını hissediyorum. Karşı cinsle flört konusunda çok ciddi sıkıntılar yaşadım. Bu nedenle evlenemedim. Birkaç kişiyle flörtüm olduysa da hep cepte tutuldum, bir süre sonra reddedildim. Kimseye güvenim kalmadı. Arkadaşlarımdan hep nankörlük gördüm. Babamdan hiç ilgi görmedim. O kadar mücadele ediyorum ki öğrencilerime karşı çok iyi bir öğretmen olmaya çalışıyorum. Onlarla eğleniyorum, kendimi sevdiriyorum, manevi karşılığını da alıyorum. Ama günlük hayatta iyi niyetim hep istismar ediliyor. Halbuki hayatıma biri girse ve evlensem, çoluk çocuğum olsa, arkadaşlarımdan vefa görsem ve sevildiğimi hissetsem o kadar mutlu olurum ki... Neden bunların hiçbiri olmuyor? İsyanda etmiyorum sağlıklı olduğum için şükrediyorum ama neden hiç mutlu olamıyorum? var mı benimle dertleşmek isteyen bu konuda? Sizce benim sorunum ne ve nasıl çözülür? Bu konuda neler yapmamı önerirsiniz?