Eşimi ikna edemiyorum?

ister istemez söylüyorum anası çekilecek gibi değil benim annemi benim evimde istemiyor iki yılda bir defa evime geldi boş şeylerden kavga çıkardı

bu yaz için bana söz vermişti gidecez diye sözünde durmadı borçları bahane ediyor arabasına daha çok değer veriyor

evet normalde kimseyi kırmamak için uğraşan biriydim ama bunların içinde bütün benliğimi kaybettim insanca söyledim olmadı kavgayla söyledim de olmadı hergün surat asıyorum mutsuzum zaten rol yapmama da gerek kalmıyor kendisi bana diyor zaten hep surat asıyorsun asılmayacak gibi değil ki

iyilikle ya da kötülükle söylesem de anlamıyor arabasını satmak dünyanın sonu gibi geliyor tamam bende istemem elimiz ayağımız ama benim huzurum psikolojim daha önemli

satsa edecek para 350-400 bin arası ama sanmıyorum alt modelini alacağını

biz birbirimizi çok severek evlendik o benim için çok mücadele verdi bu ilişkide en çok onun emeği var şu an değerimi bilmemesi üzüyor beni
dediğin gibi ölümlü dünya değmez ben sonuç boşanmak olmasın diye uğraşıyorum burada ailesiyle yaşamak bize zarar veriyor farkında ama kopamıyor onlardan
bana sen aileni atabilir misin diyor sürekli beni. ailem benden bir buçuk saat uzaklıkta tamam çok uzak değil ama ben eşim için onlardan uzağım sanki evini ayıran tek erkek o olacak aileni istemiyorum dedikçe beni anlamadı

bende aynıyım son raddedeyim ömrümü anasıyla ailesiyle geçirecem düşüncesi bile beni yiyip bitiriyor kafayı yiyecek durumdayım

sizin sorununuz neydi

her şey kafada bitiyor bende şu an olmasa bitirmeye karar verdim ne kadar uğraşsam da boş

anlatma derdini anlatırım derdimi hesabı
zoruma giden en büyük şeylerden biri ne emeklerle ne hayallerle evlendim boşanmak için ya da böyle kötü bir evlilik yaşamak için evlenmedim biz eşimle ikimiz olduğumuz zaman çok mutluyuz iyi anlaşıyoruz ama araya aileler girdi mi sarpa sarıyor her şey hep kavga ediyoruz
açıkçası bende inanmıyorum eşimin ailesinden kopacağına ben onun için aileme uzağımda bıraktım geldim ama o benim içim fedakarlık yapmıyor

benim bu kadar uğraşma nedenim ailemin evine küs gitmek istemiyorum sadece mutlu olmak istiyorum

evet öyle dertsiz insan bulmak bu zamanda ama kaynana gelin muhabbeti herşeyden beter rabbim kimsenin başına vermesin

alıp veremediğim yok onun var ailemi evimde istemiyor onun istediği sadece kendi tarafı gelsin gitsin bu şekilde olur mu sizce

çok derdimiz var iki sene de neler çektiğimi ben biliyorum bir Allah her şey üst üste geldi kalmak yüzsüzlük olur bizimde bi düzen kurmamız lazım annesi ona kul köpek olmamı istiyor ben kaynanayım benim dediğim olmak zorunda kafasında
ben onunla evlenmedim bana insan olmadığı sürece dediğini yapmak zorunda değilim benim tek ailem eşim ve bebeğim

bunu idrak edemiyor

eşim yanaşmıyor

o da herşeyi biliyor görüyor ama duygu sömürüsü yapıyor yok yaşlılar şöyle böyle ama cidden ailesi tam şeytan psikolojim alt üst oldu

ben 25 eşim 34

beni anladığını söylüyor ama benim burada mutsuz olmama göz yumuyor

benim evimde ailemi annemi istemiyor iki yılda bir kere geldi tavırlarıyla kadını kovmaktan beter etti bebeğim memeyi bıraktı ben tekrar emzirmek için uğraşırken emzirme sütün çocuğun zehirler , eşimi bana karşı dolduruyor kayınbabamın emekli maaşı var evlenirken eşim o maaşa güvenip kredi çekti her fırsatta kaynanam parasını istedi kartlarını istedi mecbur olduğumuzu bildiği için iki sene boyunca her Allahın günü kart para kart para lafını duydum ondan bozul plak gibi daha neler neler

görüyor biliyor , o kendine güvenmiyor giderse anası mal mülk vermez diye düşünüyor ama bütün mallar eşimin üstüne onu anlamıyorum ayrıca vermeme gibi bi lüksü yok ki ailesi mezara mı götürecek malı mülkü durum bundan ibaretken bana sabır et bekle diyor beni kandırıyor sadece dayanacak gücüm psikolojim kalmadı

eşim her zaman orta yolu bulmak için uğraşıyor yeri geliyor benim için ailesiyle de kavga ediyor ama annesi çok fena

hadi ya cidden mi kendimle aynı durumda birinin olduğunu bilmek bile yetiyor beni iyi anlıyorsundur

bundan fazlası boşanmak olur 10 aylık
bebeğimiz var eşimi seviyorum bebeğimiz küçük babasız büyümesin istiyorum

bir sene sabret seneye gideriz diyor geçen senede bu sene için demişti
inanmıyorum artık bir sene daha dayanabilir miyim bilmiyorum

söyledim artık hergün söylüyorum niyetimden vazgeçmediğimi bilsin diye kiralık ev buluyorum arıyorum da yorum bile yapmıyor

ben onun anasıyla evlendim özel hayatımız sıfır karı koca ilişkimiz bile yok bu kadar dertten tasadan

kendisi dışarıda çalışıyor anasıyla nenesiyle ailesiyle ben uğraşıyorum dersim bir değil bin

amin Allah razı olsun bu durumda olan çok insan var biliyorum rabbim kimseyi çaresiz bırakmasın çok zor

sürekli söylüyorum işe gittiğinde eve geldiğinde akşam olduğunda artık onu daralıyorum sürekli seçim de sundum ona ya benimle gelirsin ya ben tek giderim diye burada kalacaksak boşanalım bile dedim

annemle konuşuyorum başlarda anlatmıyordum üzülmesin diye ama kaynanam kendi akrabalarının yanında anası kızına kızmıyor bile demiş benim annemin haberi bile yoktu hiçbişeyden ama anlatıyorum üzülüyor tabi eşinle aranı bozma o sana iyise takma diyor ama takılmayacak gibi değil

satış danışmanıydım evlenmeden önce mağazada çalışıyordum evlenince şehir değişikliği yüzünden işi bıraktım zaten üç ay sonra bebeğime hamile kaldım şuanda bebek derken çalışmaya fırsat olmadı

öyle olacak sanırım giderken haber bile vermeyecem gerçi başımda bekçi anası var

bir daha ki tartışmada o olacak artık her yolu denedim konuştum kavga ettim uyardım çok ağladım ama hiçbiri işe yaramadı gitmem de işe yaramazsa yapacak bişey yok herkes yoluna bakar

galiba ☹️

bi tane bebeğimiz var onun için uğraşıyorum ama bu şekilde gittiği sürece dediğin gibi zorlamanın anlamı da yok