Minyon kadınları neden çocuk gibi görüyorlar?

Minyon olmayı ezelden sevemedim ama yaradılışım böyle yapıcak bir şey yok. Kendimi yavaş yavaş sevmeye başlamak için özdeğer özsaygı konuları üzerine çalışıyorum ama çevredeki insanlar kendimi sevmeme izin vermiyor. Kısa boylu ve zayıf olduğum için bir iş mülakatında aldığım cevap genelde "biz sizi ararız" oluyor. Haliyle aramıyolar bir daha. Biraz da utangaç bir tipim. 23 yaşındayken bankaya gitmiştim, 18 yaşından küçüklere velilerle işlem yapılıyor demişti kadın. Halbuki 23 yaşındaydım, yani çocuk doğursam anne olacak yaştaydım. Kendimi zaten biraz biraz sevmeye çalışırken insanların beni sürekli çocuk yerine koyması, çocuk gibi görmesi inanılmaz moralimi bozuyor. Şu an 30 yaşındayım, bir avukatla görüşmemiz vardı avukat telefon etti ben açtım. Ve dedi ki 18 yaşından büyük biri var mı yanında dedi. Ben varım 30 yaşındayım dedim. Çok özür dilerim diye toparladı ama ses tonu dış görünüş ve utangaçlık derken insanların da sürekli beni çocuk gibi görmesi kendimi sevmeme inanılmaz engel oluyor. Neden minyonları böyle çocuk yerine koyuyolar ve bana ne önerirsiniz?