Yaşam kaygısı. mutlu olabilecek miyim?

Ben okulda genelde sessiz olan, asosyal değil ancak içe dönük bir lise öğrencisiyim, ortalamayım ve anlık gelen narşizm veya ego olmadığı sürece kendimi yakışıklı bulmuyorum, derslerimde geçer vasiyette belge falan yok. Genel olarak okulda 2 arkadaşım vardır ama ancak beni hemen hemen herkes sever, anlatacağım kişiler hariç, anlatacağım çünkü bir videoda uzun bir yoruma denk geldim, ortalama uzunlukta bir hayat tavsiyesiydi ve bir kısmında anonim olarak internette derdini anlatmak geçiyordu, hoşuma gitti. Ve buradayız. Geçen sene X kişiden hoşlanmaya başladım, ilk hoşlandığım kişi. Kendisi çok nazik bir insandır ve hala arada kendimden rahatsız oluyorum, hatta o senenin ikinci dönemi arkadaş grubundan çıkıp tek bıraktım kendimi, sağolsunlar onca şeyden sonra hala aralarına girdim, hepsi iyi insanlar. unutamadım mı acaba? Yaz tatilinde ona whatsapp üzerinden açıldım, ancak red yemedim. Aşırı komiktir ki şu an kendine gülüyorum kıza ondan hoşlandığımı, ancak sevgili olmak istemediğimi söyledim, neden? BİLMİYORUM (hep boş iş gelirdi). her zaman aklıma geliyordu. artık aşmaya başladığımın farkındayım. birkaç planım var ve deyineceğim. önce hikaye, ve söylemek istiyorum ki burada emo ergenler gibi gözükmek istemiyorum. dediğim gibi anonimim sonuçta, sadece birkaç kişinin yorumunu duymak istiyorum. Neyse devam: tatilin sonunda doğru instagramdan D kişisi ile konuşmaya başladım, genelde (amcamın güzel bir geçmişi var) arabalardan anlar ve çersesi geniştir. bende araba videoları, kendi projelerimi falan paylaşırdım. (1.4 tdti motorlu go kart yapmıştım) ve fotoğraflarımı hep beğenirdi. ancak hiç sevgililik durumu olmadı, herneyse bir şekilde konuşmaya başladık, arkadaşız ve bana okul başlamadan bir hafta önce bir sesli mesaj attı, beraber oturalım mı gibi bir teklifti, kabul ettim. benim sosyal enerji o zamanlar 0. sessizim, sonradan açıldım tabi. Ona X kişisine olan aşkımı anlattım birinci dönemin sonlarına doğru, bana onun kötü bir insan olduğunu söyleyip birtakım kötü kelimeler kullanıp durdu. sonrasında D´nin başka okuldan E adında arkadaşı geldi, oda iyi birisi sayılır gözümde, bana bir yanlışı yok. 3lü bir grup olduk. Düşündüğüm kadar dışlanmamıştım. hatta bir kere D bana E yi sormuştu, olur mu diye falan. yüz vermedim değil ben biraz pesimistim, sosyal pilim düşüktür, bazı beni sosyopat yapan enerji krizleri hariç anksiyete baskındır. bazen dışarda ikiside benle fazla yapışkan oluyorlardı. flörtleşme gibide ben Xe sırılsıklam eriyordum. sonra çok garip bir şey oldu. X in en yakın arkadaşı, biraz muhabbetim vardır ama fazla narşist ve egoist. kendini tanrı ilan etmişti (komik ama cidden, kızı rahatsız ediyormuş öyle). X te onunla konuşmayı bırakıp bizim yanımıza geldi. çok samimi oldular D ile, sanki o daha önce hiç arkasından konuşmamış gibi, şimdi beraber oturuyorlar, onların bi en iyi arkadaş storysini gördükten sonra yavaş yavaş aralarından çıktım. eridim. tek kaldım. daha çok anlatmak isterim ama limitim bu kadardı. of