Aile, sorunlar, öfke?

Merhabalar, size bir şey danışmak istiyorum. Açıkçası beklentim nedir onu da bilmiyorum ama fikrinizi öğrenmek isterim. ben 4 senedir evliyim, eşimle mutluyum aramızda herhangi bir problem yok. Yalnız ailesine karşı çok doluyum çok öfkeliyim. bir kayınvalide, kayınbaba ve 2 tane görümce var.

eşimle daha ilk tanıştığımızdan bu yana ablaları hep bana karşı bir sevgisizlik, saygısızlık bir soğukluk besleyerek hep benimle tartışmak için herseyi yaptilar, ben cevap vermedikçe onlar daha da azdilar, kudurup kudurup kendi kafalarında kurup kurup bana patlamaya calistilar, ben buna izin vermedikçe daha da ileriye gittiler, iftiralardan hakaretlere kadar aklınıza gelebilcek hersey, huzur kaçırmalar, istememden tutup evliliğimin ilk senesinin içine ettiler, hep onlarla uğraşmakla geçti ve ben herzaman kendime olan saygımı korudum hiç bir zaman çizgimden çıkmadım. En sonunda her ikisiylede ayrı ayrı tartismalarimiz oldu ve birdahada görüşmedik konuşmadık. Konuşmak da istemiyorum, mesafemi hala daha koruyorum. Her ikisini Allah düsman başına bile vermesin. gel gelelim eşimin annesiyle babasına…

bundan 2 sene evvel eşimin büyük ablasının ve kocasının dolduruşlarına gelip eşimin annesi ve babası eşimi ve beni evden kovmakla yetinmeyip birde üstüne iftiralar hakaretler edip (çoğu bana karşı) en sonunda soluğu karakolda almıştık. Ben neye uğradimi şaşırmıştım, konuşmamayı tercih edip sadece izlemeye karar verdim, Karakola ve etraftaki insanlara rezil olmaktan başka bir sonuç yoktu ortada. ben 2 sene boyunca hiç birisiyle konuşmadım görüşmedim, hep engel koydum kendimce duvarımı ördüm ve asla affetmek istemedim hala daha affetmiyorum, Allah’a havale ettim hepsini. gectigimiz sene Bebeğimiz oldu ve ben sırf onların yaptığı terbiyesizlikerden dolayı bebeğimi babaannesi ve dedesinden alikoymak istemedim, büyük bir adım atarak onlarinda çağırması üzerine tekrar o eve gidip konuşup onlara göre düzeltmiş olduk durumu.

ama benim kesinlikle içimdeki öfke dinmiyor. Hala daha eşimle telefonda bile konussalar eşimin annesinin ve babasının sesini duyunca sinir basiyor ve uzaklasiyorum ordan. bunun en büyük sebebi sanki hiç bir şey olmamış gibi davranıp hersey güzel herkes mutluymus gibi davranmaları. Ve benim tabiki ne gönlüm alındı ne de özür dilendi. Onuda geçtim, en azından beni düşünerek ufakta olsa bir şey yapmalarını isterdim, beklenti içerisinde değildim ve değilim de. Hala daha derler, gelinimizin asla bize karşı bir yanlışı yapmadık biz yaptık diye ama hersey sözde kalıyor, gerisi yok. Ona göre bir davranış yok. ama dediğim gibi bu öfkemi de yenemiyorum, bundan sonra en ufak bir hatalarinda bir daha asla görüsmicemi de onlara söyledim biliyorda, ama sanki hata yapmalarını bekliyorum her an tetikdeyim, diken üstündeyim. Ve bu beni çok yoruyor. Ben hiç bir şeyi unutmam, ne iyiyi nede kötüyü ve çok kinci bir insanım en sevmediğim özelligim bu. Ne olursa olsun nefretle öfkeyle yaşamak da istemiyorum, bunun için hayat çok kısa.

benim yerimde olsanız ne yapardınız?