Anne ve babamdan nefret ediyorum?

Annen baban diye yaptıklarını görmezden gelemezsin, hani diyorlar ya onlar bu hayata bir defa geldiler diye sende bu hayata ilk defa geliyorsun, diğer çocuklar gibi el üstüde tutulmak seninde hakkın. Şimdi onlar ağızlarını açınca biz senin için çalıştık cabaladik, paranı eksik etmedik, seni aç bırakmadık derler. Ah keşke analık babalık bu olsa değil mi. Benimde ailem böyle. Seni çok iyi anlıyorum. Ama uzulunce, ağlayınca birşeyler değişmiyor. Evet görmezlikten de gelemiyorsun fakat bu şekilde devam edemezsin. Kendi ayakların üzerinde sapasağlam durman ve kimseye özellikle annene babana ve bir erkeğe muhtaç kalmadan yaşaman lazım. Kazanman gereken bir sınav varsa buna odaklan, bulman gereken bir iş varsa geç kalmadan ise koyul. Kimse senin yolunu açmaz bu saatten sonra kendi yolunu kendin çizeceksin. Önündeki engelleri sen kaldıracaksın. Kendine güven ve bunları takmamaya çalış. Kendini sev senden daha değerli hiç bir şey yok bu dünyada. İyi geceler 🤍

19 yaşındayım ben de aynı durumdayım. Mutsuz bir ailede doğdum büyüdüm. Babam sinir hastası, kendi mutsuzdu ve geçmişin acısını bizden çıkarıp bizi de mutsuz etti. Ne ailem birbirini sevdi, ne beni. Sevgisiz, saygının olmadığı, kimsenin birbirinin yüzüne bakmadığı, şefkatsiz, sadakatsiz bir ailede büyüdüm. Babam hepimize hem fiziksel hem psikolojik şiddet uygulardı. Cehennemi yaşadık. Bunun yüzünden annem de bozdu. Babamın ölmesi için namazımda dua ettiğim günleri dün gibi hatırlarım. Annem de kimi kimsesi olmadığı için boşanmadı. Bir gün ailecek masaya oturmadık. Kardeşlerim ve ben korkudan babamın yanında nefes almaya bile çekinirdik. Ne o sevildi, ne de bizi sevebildi. Ben babamın kendi yeğenlerini nasıl sevdiğini onlarla nasıl konuştuğunu dertleştiğini saçlarını okşadığı gördüm. Hep insanların ailelerini kıskandım. İlgisiz büyüdüm, şefkatsiz, sevgisiz, o yüzden bana kim bir gram ilgi gösterse hemen bağladım. Onların beceriksizliklerinin acısını biz çekiyoruz…