Artık sabrım taştı?

Küçüklükten beri hep günah keçisi oldum ve öfke ile büyüdüm içimden atamıyorum. Ailemden nefret edecek konuma geldim. Abim sürekli beni döverdi. Annem karışmazdı , çalışırdı benimle çok alakadar olmazdı ama annem abime daha çok emek verdi derslerinde felan onu daha çok seviyor hissediyorum demesede. Ara sıra şaka manasında beni aslında doğurmak istemediğini söylemişti, bende yaşadığım bu dışlanmamın tüm intikamını canını yakarak almak istedim hep. Ne zaman gülse zehir zıkkım ettim hep o zamanlarını ve beddua ederdim hiç mutlu olama diye. Beni küçüklükten beri hep istenmeyen çocuk olduğumu hissetmiştim. İçimde biriken bir nefret var ne kadar geçirmeye çalışsam da geçmiyor. Hep canları yansın istiyorum. Yüzleri gülmesin istiyorum. Benim canımı yaktığı ilk fırsatta bende onun canını yakmaya çalışıyorum. Artık bir ara polise gitmeyi bile düşünmüştüm. Tehtid ediyordum darp raporu alırım diye. Abim yüzünden. Annem hiç engellemezdi. Beni hep abimle tehtid ederdi. Herkes annemi iyi biri görür ama ben onun gerçek yüzünü biliyorum. Çocukları arasında ayrım yapar. Hakkım helal değil ona. Abimde mutlu olsun istemiyorum onlar yüzünden artık sinirime hakim olamayan biri oldum , sinirlendiğimde zıvanadan çıkıyorum bazen tüm bina inliyor, annemde diyor adın deliye çıkar diye. Bende diyorum herkes kimin ne bok olduğunu biliyor. Halbu ki onlar yüzünden sinirimden deliriyorum , kendimi anlatmaya çalışıyorum çünkü anlatamayınca ipler kopuyor bende.