İnsanlar ne güzel seviliyor kıskanmadan edemiyorum?

19 yaşındayım. Bu zaman kadar ne ailem beni sevdi ne çevrem. Mutsuz bir ailede büyüdüm. Bizim evden kavga gürültü hiç eksik olmazdı. Babamın annemi aldattığını, ona şiddetini onu aşağılaması, onu bıçaklamasını, ormanda gece vakti terk etmesini izleyerek büyüdüm. Anneminde bunlara boyun eğmesini, inatla boşanmamasını gördüm. Ablamda ben de cehennemi yaşadık. Bir gün bile yüzümüz gülmedi. Bir gün bile ailemden sevgi sözcüğü, ilgi, sevgi, şefkat görmedim. Herkese bunları var ama öz evlatlarına yok. İnsanların ailelerini kıskanarak büyüdüm.

Okulda da yüzüm gülmedi… dış görünüşüm hüzünden zorbalığa uğradım. Kendimi hiç beğenmiyorum artık kendimden nefret ediyorum hayatım mahvoldu gitti. Kimseyi sevemedim, sevmeyi de sevilmeyi de öğrenemedim. Ağır depresyona girdim yine gıkımı çıkarmadım. Sosyal anksiyetem oluştu.

Etrafıma bakıyorum, herkes ne güzel seviliyor ne güzel ilgi duyuluyor. Kuzenimin erkek bir arkadaşı sırf canı bir içecek çekti diye gece 3te ona o içecekten bulmak için şehrin mağazalarını teker teker dolandı ve kapısına kadar getirdi. O an nasıl kıskandım anlatamam… elimde değil. Ben böyle bir hayat sürmek istemiyorum ben de sevmek sevilmek istiyorum. Kendimden çok bıktım…