Bazı insanlar neden dışlanır ve toplum /insanlar tarafindan ön yargiyla yaklaşılıp pek sevilmez?

Bazi insanlar var kadin olsun erkek olsun farketmez. Kimseye zarari yok, kimseye ettigi kotuluk yok, rahatsiz edici sozleri, davranışları yok. Ama dislanip, pek sevilmiyorlar. Kendi halinde takılıyorlar. Okuyorsa okuyor, calisiyorsa çalışıyor, geziyorsa geziyor ama insan iliskilerine geldiginde yalniz kaliyor, pek arkadasi olmuyor.

Bazen insanlar bu kadar uzak duruyorsa bir bildikleri vardir diyebiliyor insan ama nerede cokluk orada b*klukta olabiliyor durum bazen. Bazi insanlar kimseye zarari olmasa da neden toplum tarafindan dislanir?

Ki bu tarz kisiler ne yazik ki bazen diger insanlar tarafindan kullanilabiliyor. Dis görünüş mu, enerji meselesi mi, saf olmasi mi? Bizim toplum sessiz sakin, bagirip cagirmayani adam yerine koymaz ondan mi? Pisirik gorur, kullanisli gorur, işi dustugunde gider ama sonra ortada olmaz.

Sessiz sakin, kendi halinde takilan, belki biraz saf insanlarin dislanmasi bundan olabilir mi? Gercekten bazi insanlarin kimseye zarari olmasa da neden toplum tarafindan kabul gormedigini cozemiyorum. Sanki insanlar, insanlik o tarz insanlara karsi gibi.

Bir komsumuz vardi aile. Nedense pek sevilmezlerdi ama kimseye zararlari yoktu. Her bayram herkesi gezerlerdi kimi onlari gorunce kapiyi acmazlardi evde olsalar da. Kendilerine misafir giden az olurdu onlar herkesi dolassa da. Pek cevreleri yoktu ama iyi insanlardi. Bu bayram yoklar tasindilar. Aklima en basta onlar geldigi icin sonra da toplumda boyle insanlar oldugu icin sormak istedim.