Eski ramazanları özlemle andığı anısını paylaşıp en çok beğeni alan 3 KScan, 50 TL hediye çeki kazanıyor!

Artık hiç bir şey eskisi gibi değil maalesef.. yani bu ramazan ayı için geçerli değil. eski dostluk samimiyet eski bayramlar ya da mesela eskiden yas tutulurdu ama şimdi kötü bir şey yaşandığı zaman ülkecek 1-2 gün sonra unutuyoruz ya da bundan ders de almıyoruz.. bunun nedeni de aslında insanlığımızı kaybetmemiz.. çoğu kişi aslında kaybetmemiş gibi yapıyor ya da kendini kandırıyor. ama artık bencilleşti herkes. kimse kimsenin derdini sıkıntısını düşünmüyor sadece kendi çıkarını düşünüyorlar.. ve giderek daha da kötü oluyor bu durum.. ileride belki de böyle şeyleri hiç kutlamayanlar bile olacak.. eskiden de tadı yoktu benim için ama bu kadar durgun geçtiğini hatırlamıyorum. insan ilişkilerinde de aynı durum söz konusu. kimseye güvenemiyorsun ya da inanamıyorsunuz.

Biz 6 kisilik bir aileydik. Annem, babam, abim, kardesim, ben bir de dedem. Cocukluguma denk gelen yillarda, kucuk bir koydeyiz tabi... Tum aile oruc tutuyorduk. Sahurun ayri anlami, iftarin ayri anlami vardi. Her yerden bir ses gelirdi kalabalik olmanin artisiydi belki de bu... Oruclu olmamiza ragmen kardesimle ben 2-3 saat top pesinde kosardik kan ter icinde kalirdik. Annem her zamanki gibi ustumuzu degistirelim diye ortaligi ayaga kaldirirdi... Her zanan guzel yemekler yapan annem, iftarda ayri bir doktururdu... Ezanin okunmasina yakin o zamanlarin Trt'sinden dini sohbetler dinlerdik. Kardesim balkona cikar aksam ezanini saatinden once o okurdu cocuk akliyla 😬. Hep beraber orucumuzu acar. Şenlikli bir aksam yemegi akabinde cay taksimi... Guzel gunlerdi... Simdilerde ise abim evlendi, kardesim baska sehirde, babam artik oruc tutmuyor. Annem hala guzel yemekler yapsa da sofrasi kalabalik degil. Dedem öldü... Ben ise hep geçmis guzel gunlerimizi özlüyorum. Bunlari yazarken gozlerim doldu. Dedem seni çok özledim...

Ramazan ayı geldiği vakit en çok duyulan cümle şüphesiz “Nerde o eski Ramazanlar ah ah….” olur. Mutlaka etrafınızda, yanınızda yörenizde...
Ramazan ayı geldiği vakit en çok duyulan cümle şüphesiz "Nerde o eski Ramazanlar ah ah….” olur. Mutlaka etrafınızda, yanınızda yörenizde bir kişi bu cümleyi kullanarak eski ramazanlara duyulan özlemi dile getirir. Gün geçtikçe, yıllar akıp geçtikçe değişen neydi ki insanlarımız geçmişi anıp durmaya başladı? Ramazan ayı geçmişte olduğu gibi bugün de 11 ayın sultanı olarak anılıyor ve aynı coşkuyla yaşanıyor. Tüm bunlara rağmen eskiye özlem bitmiyor.
Eski Ramazanlar da daha büyük bir özen, hoşgörü ve huzur ortamı bulunur, sokaklarda kadın erkek genç yaşlı oruç tutan tutmayan herkes büyük bir uyum içinde mutlu ve huzurlu bir Ramazan coşkusu yaşardı. Bugünlerde huzur ortamı zaman zaman bozulsa da herkes kendi içinde yaşıyor Ramazan ayını. Özlem duyulan Ramazan aylarını esasında yine biz özlem duyanlar değiştirdik, farkında değiliz.

Komşuluk ve paylaşımın tavan yaptığı, nefis yemeklerin elden ele dolaştığı, sokaklarda uzun sofların kurulduğu, kalabalık iftar sofraları tam olarak özlenen o eski ramazanlarda hüküm sürüyordu. Ee eski ramazanları yaşatmak bu kadar kolaysa ne diye yine yeniden deyip o geleneği, paylaşımı devam ettirmiyorsun? Sorarlar insana, dimi? Nitekim her sene bıkmadan soruyoruz :) Şimdilerde sofraların bereketi kaçtı, insanlar Ramazanı daha küçük yaşamaya etrafındaki aç insanları düşünmeden yaşamaya başladı. Ah’lanmaya son verip o eski güzel kalabalık sofralara dönüş yapma vakti geldi de geçiyor bile.

Aslında sorun sadece Ramazanlar değil. Sorun kişinin her daim geçmişe duyduğu özlem. Ne varsa bu geçmişte daimi olarak yeniden eskiye dönüp o dönemi yeniden yaşamak istiyor insanlar. Halbuki insan, geçmişe dönüp o anı yeniden yaşamaya başladığında bir müddet sonra yine şikâyet edecek ve bu defa bulunduğu andan sıkılıp daha da geçmişe gitmeyi isteyecek. Sorun takvim yapraklarının hızla düşmesinde değil, sorun kişinin ta kendisinde. Bir zamanlar şöyle güzeldi hayat böyle güzeldi ramazanlar diye nostalji yapıp eskiyi yad etmek varken bulunduğu anın güzelliğini kaçıranlar var. Hem bugünü sevip hem de geçmişi özlemek mümkün oysa ki.

Velhasıl kelam, eski ramazanlar hala içimizde. Bugünün tadını çıkararak eskileri güzelce yad edebilir ve hala Ramazan ayının getirdiği güzellikleri doyasıya yaşayabiliriz. Eski ramazanlara dair yapılan geyik muhabbetlerin bile insana keyif veriyor olması ise işin muzip yanı. Huzurlu, mutlu, keyifli ve aile saadetiyle dolu bir Ramazan dileğiyle

Evlerde pişen yemeğin kokusundan anlaşılırdı kimin ne yiyeceği? Kimse paylaşmazdı orada burada. Pide kuyruklarına koşardık. Belki de kimsenin sabrının olmadığı dünyada, en sabırlı ve keyifli anlar pide kuyruklarıydı.
Hele iftar yaklaşınca herkesin elinde bir tabak komşulara pişenden tadımlık giderdi. Kimse bi haber değildi aç kalan komşusundan.
Sıcacık sobanın yanına kurulurdu en samimi sofralar, sofra bezini çekerdik üstümüze ve televizyonda hoş bir sohbet. Hiç bitmesin isterdik o muhabbet. Sobanın üstündeki çayın kokusu sarardı odayı.
Sonra, sofradan eksildi dostlar birer birer. Evlenen evine, vefat eden asıl yerine gitti. En son baktım ki ne pide kuyruğu kalmış o sabırla, ne kapımı çalan bir tas yemek. Baktım ki, ne baba kalmış sofrada, ne anne. Ne sofra bezi var, ne de soba. Çay yine demleniyor ocakta, ama ne aynı kokusu sarıyor evi ne de o sıcaklık var her bir yudumda.

Eskiden, Ramazan ayları bambaşka bir coşku huzur içinde geçerdi. İftar sofraları kalabalık olurdu, herkes bir araya gelir, birlikte oruç açardık. O samimi sofralarda, sevdiklerimizle bir arada olmanın tadı başkaydı. Çocukken Ramazan Bayramı’nda şeker toplardık, komşularımızın kapısını çalar, tebessümlerle karşılanırdık. Şimdi ise zamanın değiştiğini, ilişkilerin farklılaştığını görüyoruz.

Bir zamanlar sokaklar iftar vaktinde dolup taşardı. Kokular, ezan sesleri, komşuların birbirine selam verişi… Her bir anı, bir hazine gibiydi. Şimdi ise teknolojiye mahkum olmuş, akraba ziyaretleri azalmış, komşuluk ilişkileri seyrelmiş durumda. Ama unutmadık, özlemle andığımız o eski Ramazanları.

Bir iftar sofrasının sıcaklığı, bir çocuğun gözlerindeki sevinç, bir komşunun kapısını çalıp “Hayırlı iftarlar” demesi… İşte bu anıları paylaşmak istiyorum:

“Komşumuzun bahçesindeki dut ağacının altında toplandığımız bir Ramazan akşamıydı. Işıklar yavaşça yanmaya başlamış, ezan okunmuştu. Herkes bir tabakla dut toplamış, sohbet ederken iftar vaktini bekliyorduk. O anın huzuru ve samimiyeti hala içimde. Dut ağacının gölgesinde, sevdiklerimle birlikte oruç açtığımız o anı hiç unutamam.”

Bu anı, benim için özel ve değerli. Umarım eski Ramazanları özleyen herkes, kendi anılarını paylaşır ve bu güzel yarışmada kazanan olur. 🌟

Ramazan coşkusunun dolup taştığı bu kutsal ayda, geçmişe dönüp unutulmaz anılarla dolu bir yolculuğa çıkmak ne kadar da özel. Hatırladığımız o eski ramazanlar; sahurların sıcaklığı, iftar sofralarının bereketi ve teravih namazlarının huzuruyla dolu günlerdi.


O günlerde sahur vakti, annenin mutfakta neşeli telveleri, babanın sessizce ezanı okuyuşuyla başlardı. İftar için evin her köşesinden gelen güzel kokular, oruç tutmanın verdiği açlıkla birleşince daha da anlamlı gelirdi insana. Sofrada bir araya gelmek, dualarla açılan iftarı paylaşmak; hiçbir şeyin yerini tutamazdı.


Ramazanın bereketiyle dolu gecelerinde teravih namazlarının huzurunu yaşamak ise ayrı bir güzellikti. Camilerin dolup taştığı, duaların semaya yükseldiği o anlar, kalplerde iz bırakan anılar olarak hafızalarda yer etti.


Eski ramazanların o sıcak atmosferini tekrar yaşamak, hatıralarla dolu bir yolculuğa çıkmak; ne kadar da kıymetli. Bu yarışma, o anıları paylaşarak bir araya gelmemizi sağlıyor. Her bir hatıra, geçmişe dair bir parça ve bugüne dair bir armağan.


Katılan herkese bol şans diliyorum. Unutulmaz anılarınızı paylaşın, çünkü her biri birer hazine değerinde. Ramazan coşkusunu birlikte kutlamak dileğiyle... 🌙🕌

Daha çocuktuk, gece kondu mahallesi, havada resmen Ramazan kokan bir hava, iftara yakın komşuların ekmeğini alır koşa koşa gider gelirim, mis gibi bir duygu tabiki o zamanlar. bi kaç kişinin verdiği üç beş kuruşla gider şişe kola vardı o zamanlar minik 😊 ondan alır, bi kaç gofret, tabi şimdi ki gibi muzlu, çilekli bilmem neli çeşidi yok tabi alır, mutfakta bi köşeye dizer ezanı beklerdim. Hoca Allahu ekber dedimi deme çocuk keyfine... şimdimi ne havada bir koku, ne Ramazan sevinci nede insanlarda anlayış saygı, hiç biri yok. tutmayanın saygısı olurdu, eleştiri değil haa saygı saygı. :( 50 milyon verseler kabul etmez, o günleri, o zamanki komşularımı insanlarını isterdim sadece :(:(

Ben hiç bir zaman tüm aileyle iftar ya da sahur yapamadım ama yinede çok daha güzeldi küçükken oruç kışa gelirdi karda oynardık tabi ben tutmuyordum çok güzeldi sonbahara geldiğinde akşama kendimize birsürü yiyecek hazırlardık çok azını yiyebilirdik birsürü dediğim birkaç şey oruç güzel havalara denk geldiğinde oruç tutmuyorsun diyorlardı sahura uyandırmıyorlardı sahura uyandığımda yemek yer yatardım asla bırakmazlardı tam gün tutayım öğlen olunca hep yedirirlerdi tam gün tutmak istiyordum acıkmıyordum ama

Eskiden ramazanlar çok güzel oluyordu bizim burada sürekli iftar veriyorduk komşular arası aile ortamı huzur mutluluk vardı telefonlar çıkalı kimse birbiriyle sohbet bile etmiyor insanlar tamamen kendini sosyal medya vermiş durumda iletişim her şey sıfır