Neden bukadar yalnızlık çekiyorum girişken atılgan nasıl olabilirim?

Ortaokul bitene kadar asla beni yalnız bırakmayan bir arkadaşım vardı ama annesi beni asla begenmez sevmezdi durumları iyiydi eğitimli aile çocuğuydu. Cok asagilardi buna dayanamayıp arkadaşlığı bitirmek zorunda kaldım. Her yerde grubum hep oldu ama bir iki ay gibi kısa sürede gecinemeyip kapattılar. Oyuzden yalnızlık çekiyorum. Devamli görüşen uzun süre açık kalan gruplara hep özendim. Lisede ise çevrem zengin tahsilli aile çocuğu çoğu benle konuşmaz arayıp sormaz. Bir tane yakın arkadaşım oldu oda kopya not için benle sadece konuşuyordu. Kimseye zararım olmadı kotulugum dokunmadı ama niye böyle anlamıyorum. Okurken düzenli görüştüğüm biri yoktu bittikten sonra görüşmeye başladım onlarda arayıp sormazlar yazmazlar tek ben yazıyorum. Bana yazanda sadece işi düşünce yazıyor. Buyuzden sevilmedigimi düşünüyorum. Cikar menfaati karsilamadigim için olabilir, düşmanım çoktur ondan olabilir, insanların sogutmaya çalışması yüzünden olabilir vb. Ama insanlar benle yakın arkadaş olmak istemiyor nedeni kiskanclikta olabilir ya da kendi çevreleri çok buna gerek yok diye düşünüyorlar. Haksizlik oluyor arkanizda duran sağlam biri yok koruyanda nadir korur. Dusmanlariniz sizi eziyor yani rahatlıkla. Universitede de yurttaki herkes bana haksızlık yapan iki kişinin arkasında. Tavırlı durdular sonra haklı yonlerimi görüp benim içinde konuştular ama bir yere çağıran arayan yok artık. Aylarca alışveriş yapmayıp birçok şeyi benden kullandılar bende kendinize alın devamli hep ben size veremem dedim kıyamet koptu beni ayipladi kotulediler. İyi davranırım millete kötülükte istemem ama tartışma olunca ya da dislamaya yalnız birakmaya gelince insanlar ilk bizden vazgeçiyor neden böyle oluyor. Ozguvensizim oda yalnızlıktan kaynaklı zaten. Babam bana babalık yapmadi en sonundada bu çocuğa başkası baksın diye benden vazgeçti. Allahtan üniversitede hatıram çok oldu çoğu tavırlı olsada bu beni motive ediyor. Millet takma diyorda lafla olmuyor bu yksye 4. girisim olacak uzuntumden okuyamadım dört yıllık bölüm kazanamadim. Baslangic nasıl olursa öyle gider çünkü. Basta çevre yapamadım sonrada kimse doğal olarak tenezzül edip aramıyor. Disardan çevre oluşturmaya çalışıyorum ama insan üzülüyor. Bir tane kız grubum var orayada yazmiyolar beni aramiyolar ben yazıyorum. Kotu davranan kötü dusunen çok. Ailemde elli beş yasina geldi hicbiseyin sahibi olamadılar. Sevgililerimle dışarda bir kere gezmisligimiz yok hep sosyal medyadan olmuştur. Bir tanesi hariç oda dusmanimin yalanlari yüzünden öldü beni aldatirdi yine severdim. Geceleri çok gözyaşı dokerdim birgün onu ruyamda gördüm bana gülümsedi sahil kenarindaydi uyandım saclarim komple dökülmüş kansere yakalandığımı öğrendim nasıl ayakta durabilirim nolur yol gösterin?