Annem düşmanıymışım gibi davranıyor?

Kilolu bir kızım üni okuyorum. üniversiteye kilo verip devam etmek istediğim için ara verdim. Annem hergün içindeki zehri bana kusuyor. evden git, hiçbirişe yaramıyorsun, bıktım senin kilondanda okulundanda, çok zavallisin, kovuyorum seni ona rağmen gitmiyorsun yüssüzmüsün bile demişliği var çok kez. bu yüzden birbirimizden hep nefret ederiz kendimi bildim bileli. Bugün ilk defa çok iyiydik oda bana çok iyi davrandı bende ona. ve ilk defa bugün ona karşı sevgi oluşmuştu içimde azda olsa. az önce dizi izliyordum telefondan anneme anne şu dizi çok güzelmiş sende izlesene dedim sohbet muhabbet olsun diye. içindeki tüm zehri kustu yine bana. hiç acımadan bağıra çağira. yine o asık suratıyla. beni hiç sevmediğini benden nefret ettiğini gösterdi. Beni aşağiladı yerin dibine soktu. hiçbir işe yaramıyorsun. anca evde oturuyorsun. okula bile gitmiyorsun. seni istemiyorum evde. defol git. kovuyorum yine gitmiyorsun yüssüzmüsün gibi bir çok nefretini yine kustu üzerime. sadece iki saat iyi olabilmiştik. sırf dizi izledim diye yaşadım bunları. artık gerçekten dayanamıyorum. kilom bir yandan. sığınacak gidecek kimsem yok. annem durup dururken beni hep evden kovma çabasında. ne yapicam. ben neden bunları yaşıyorum. çok büyük duygusal çöküşteyim. inanın beni görseniz bu kız ruh gibi içine birşeymi girmiş acaba bu ne hal dersiniz. çok kötüyüm çok...