Gerçekten artık dayanamıyorum?

Öncelikle herkese merhaba. İçimi dökmeye değecek kimsem olmadığı için burada beni tanımayan insanlara derdimi anlatabilmek için yazıyorum. Yaşadığım hayattan nefret ediyorum. Gerçekten her sabah kalktığımda o kadar nefret ediyorum ki yaşantımdan bunaltı içindeyim. Sanki içimde kocaman bir yangın var ve etrafımdaki herkes odun atmak için sıraya girmiş. Annem ve babam birbirlerinden boşandı ama hâlâ birbirlerini yiyorlar ve ikisinin derdini her gün dinliyorum. Sanki yeterince sıkıntım yokmuş gibi iki büyük ergenin birbirleriyle olan saçma kavgalarına ortak oluyorum. Benden küçük iki kardeşim var. Annem burada bir pastane işletiyor. Her gece saat 3 gibi geliyor eve ya da hiç gelmiyor. Küçük kardeşim de tek yatamıyor. Sanki evin annesiymişim gibi hissediyorum. Kendi yatağımda yatma hakkım bile yok çünkü. Belki size abartı geliyor bunlar ama gerçekten doldum taştım. Anneme derdimi anlatıyorum üniversiteyi kazan git diyor. Ki onlar yüzünden hazırlanacak kafa kalmadığı için içimde bir gram heves yok gerçekte ancak biliyorum ki tek kurtuluş yolum bu yoksa bu evde kafayı yiyip canıma kıyacagim en son. 3 ay kaldı sınava biliyorum kazanamayacagim ama bu evde de 1 yıl daha kalırsam işler daha kötü olacak benim için. Ne yapayım bilmiyorum yemin ederim her gece gizli gizli ağlamaktan sıkıldım. Sanırım gerçekten psikolojim bozuldu. Bana akil verin Allah rızası için