Gitmek mi, kalmak mı?

Merhabalar. 31 yaşında değersiz dibe batmış ve özgüveni elinden alınmış bir kadınım. Zor bir eş insanı yıpratıp değersiz hissettiriyor. Eşim sorunlu bir çocukluk geçirmiş bütün travmalarını benim üzerimde tepinerek atlattı. Kafam hiçbir şeyi götürmüyor çocuklarıma dahi tahammülüm yok. Çünkü zaten halihazırda eşim sorunlu kocaman bir çocuktu. Onu büyüttüm yüklerini aldım. İnsan önce kendisine değer vermeli bunu çok geç anladım. Şimdilerde elim kolum tutmuyor canım hiçbir şey istemiyor yıllarım zehir oldu. İyi bir eş iyi bir anne olmaya çalışmam onu hiçbir zaman tatmin etmedi hiçbir zaman yeterli görmedi. Basit örnekle kahvaltı herkesin ihtiyacı iken bana hazırlanan kahvaltı jest benim hazırladığım kahvaltı görev olarak görüldü. Evliliğin bir kölelik değil ortaklık olduğunu hiç kabul ettiremedim. Her zaman erkeği kadından üstün ve önde gördü. Ruhen bedenen fikren sevgisiz şefkatsiz ilgisiz yaşadığım onca yıl çöp. Her an bana kendimi kötü ve yetersiz hissettiren bir yol arkadaşı. Hadi söyleyin nasıl sabreder ki insan?