Bekarlık neden bu kadar zor?

Aile var ama aynı heyecan olmuyor ki. Abi, kardeş, anne, baba ayrı eşin apayrı heyecanı var. Hepsinden daha güzel heyecanı var. Abi, kardeş evlenip gidiyor. Anne baba desen bi yaştan sonra öldükten sonra ne hesap vercez derdine giriyor. Artık 20 yaşında yaşadığımız aile mutluluğunu bu yüzden 30 yaşında arar alıyoruz.

Yıllarca uğraştığın önemli bir projeyi başarıyla tamamlıyorsun ama sevinemiyorsun. Dışarı çıkmak istiyorsun ama arkadaşlarla hep aynı kahve muhabbeti sarmıyor artık. Yemek yapasım kitap okuyasım var ama yemeği yaparken ne zaman biticek diye düşünmek istemiyorum. Yemeği de birlikte yapabileceğimiz, yaptıktan sonra muhabbetle gülüp eğlenebileceğimiz biri olsa ya. Kitap okuyorsun anlatabileceğin insan yok. Kahve muhabbeti dönen erkeklere anlatsan böhöhöyt gibi mağara dili ile alaylara vurduğunda anlatasın gelmiyor. Yeni hayaller kuruyorsun ama çevrende kimsenin buna pek saygısı ilgisi muhabbeti olmuyor. Herkes kendi derdine düşmüş. Yapım gereği bir şeyleri yalnız yapmak hoşuma gitmiyor. Birini mutlu etsem ondan çok mutlu olan biriyim. Bir şeyleri yalnız yapmak sıkıyor artık. İnsanları ne kadar mutlu edersen en az onların yaşadığı mutluluk kadar mutlulukla doluyorsun. Kısaca mutluluğu, hüznü, heyecanı, muhabbeti, hayatı paylaşabileceğim bir insan aramak bu kadar mı zor...