Ciddiye alınmıyorum?

Dışarıdaki insanlarla problemim yok ama yere batasıca ailem beni bitirdi. Alnımda ezmek serbest yazılı sanki. Başarılı olamadığım konular üzerinden sürekli laf sokarlar. Konuşurlarken yüzlerinde sürekli alaycı bir ifade var. Ses tonları da aynı şekilde. Başkalarına bakın biz ezebiliyoruz sen de yapabilirsin mesajı vererek onların bana hakaret etmesine müsaade ederler. Toplum içinde zor duruma düşürüp sonra da gülerler. Ne yaptım da böyle insanlarla çevrili etrafım hiçbir zaman anlayamadım. Onlar gibi değilimdir pek. Daha sakin ve çekingen biriyimdir. Beni neyin en çok üzeceğini iyi bildikleri için üzerime gelmekte üstlerine yoktur. Çocukken de böyleydi. Mesela İlkokul 1. sınıfta yeni yeni okuyup yazarken harf hatası yaptığım için sanki dünya başıma yıkılmış gibi hissettirmişlerdi. Şimdi de değişen bir şey yok. Küçük yaşlarda sürekli başarısız olacağım düşüncesini empoze ettikleri için hala yaptığım her işte, her konuda başarısız olacağım hissi taşıyorum. Yetersiz hissediyorum. Ben karşımdaki insanın hangi konularda yarası ya da eksikliği varsa ona göre konuşan, dikkat eden birisiyim. Böyle bir hayatı olan var mı? Nasıl üstesinden gelebildiniz? Ben artık bir şeylerin değişeceğine inanmıyorum. Hani dayanılacak bir durum olsa dayanırım dayandım da ama artık benden bu kadar.