Hüzünlü dersem yalan söylemiş olurum. Maddi açından zor olsa da manevî açıdan çok güzeldi benim için. Bu da bence ablamlar sayesinde oldu. Elmadan armuttan arabalar yapardık. Papatyadan taçlar bileklikler yapardık. Dışarıda asla gözümüz kalmazdı. O yüzden diyebilirim ki çok keyifliydi.
Benim çocukluğuma dair anılarım genellikle üzüntülü.. sadece hatırladığım iyi şeyler bilgisayar oyunları kuzenlerimle halı saha maçları ve şarkılar var güzel olarak.. ama bunun dışında keyifli bulduğum ya da güzel olarak hatırladığım bir anım yok maalesef.. 🌸
O zamanlar hüzünlü gelirdi. Trajik veya trajikomik. Ama şimdi müthiş eğleniyoruz hatırladıkça. Çünkü zaman öyle hızlı ve anormal değişti ki. Bizi üzen şeyleri şimdiki 19-28 yaş yaşasa travmadan travmaya girer dünya çapında psikolog arar cimere duyar kasar.
Tabiiki keyifli insan o zamanları hep özlüyor. İnsanlar çıkar ilişkisi peşinde değil seni oldugun gibi seviyorlar, kimse sahte davranmıyor oyuncak kıskançlıkları bile güzel. İnternet yok falan anılar o zaman birikiyordu aslıdna şimdi kimsenin anı biriktirebildiğine ben inanmıyorum.
Aa ben çok zor şartlar altında büyüdüm. Bizim eski ev 19 mayıstaydı ve tam bir varoş kesimler. Ayrıca evin çatısı trapez sac olduğundan sürekli akardı. Ama tabii bunlar kimyager olmaya engel değil. Babam (ki kendisini çok severim) sürekli benzin ile straforu karıştırarak macun yapar ve akan yerlere onları kaplama niyetine sürerdi. Tabii o zamanlar poliüretan ya da silikon falan yoktu herhalde. :D Mutfak ile banyo aynı yerdeydi. Zordu ama güzeldi...
Kesinlikle. Eğer sitede yazan yaşın doğruysa hatırlarsın. Kames toplar vardı. 8 kat diye satılıyordu. O dönemler ebeveynlerin çalışıp-çalışmadığını hatırlamıyorum ama onu bile alamamıştık. Herhalde çalışmıyorlardı.
Çikolatayı çok seven bir çocuğun çikolatayı nadiren bulduğunda yediği mutlulukla, her gün bulup yediğindeki mutluluk bir değildir asla. Bir şey ne kadar ulaşılması zorsa ulaştığında da o kadar mutluluk veriyor
@Nightwalk35 Bazı şeyleri gerçekten bilmek ve anlamak için yaşamak gerekmez. Güzel ve aklımdakilerin aksi bir düşünceydi , ben de üzerine afiyet şaşırdım azıcık.
Kötü anılarda mutlaka vardır ama beynimiz siliyor genel olarak iyi ve güzel olanlar genelde dana ön planda bende her zaman iyiyi düşünmeye özen gösteriyorum
Çocukluğuma dair anılarım daha çok hüzünlü galiba ya, ben hatırlamıyorum çocukluğumu zaten pek fazla. Bölük pörçük gibi. Tek bildiğim şey; aşırı sorumluluk ve benim bu yükün altında kalmam.
Cok mutluydum. okadar õzluyorumki ogunlerimi herseyimi vermeye hazirim ogunlere kavusmak. icin ama yok hersey 1 kere yasanio maalesef kiymet bilmek lazim diye dusunuyorum..