Seni arayıp sormayan arkadaşlarını sen arayıp sorar mısın?

Bir süre sonra ben de hatırlarını sormaya bırakırdım.
Sürekli benim sormam ve onların hiç yazmaması ortada bir sorun olduğunu elbette gösterir.
Bu durumda konuşmayı bitirmek istediğimizi söylemek ya da zamanla konuşmayarak kendilindiğin bitmesini sağlamak en iyisi.

Benim bir tane çocukluk arkadaşım vardı. Çok şey yaşadık birlikte. İlk defa köyde yaşıyoruz tabii şehre gittik elele tutuşurduk karşıdan karşıya geçerken. Birbirimizi çok severdik.

Onun genellikle kontörü olmazdı. Hep ben arardım her seferinde. Tüm kalbimle. bir şey olsa ilk ben koşardım çok seviyordum ve çok sevince çok sevileceğime inanıyordum. Değer veriyordum.

Sonra bir süre sonra hep ben aradığımı fark ettim. Bir yerlere hep tek gider çünkü ben kendi başıma yapardım güçlüydüm kol kanat ben gererdim. Böyle büyüdüğüm için hep ben verince zoruma da gitmiyordu. Ama bu aramamalar arttı. Kıskançlık sezdim. İyi olduğum noktalarda beni kıskandığını fark ettim. Ona zaman tanıdım. Aramadı. O aramanın hiç gelmeyeceğini biliyordum. En azından beklemekten kurtulmak istedim. Arayıp bir daha beni arama dedim bundan 4 yıl önce.

Zaten aranmıyor, sorulmuyor, merak edilmiyordum en azından beklemeyi bırakırdım. Farkına vardım. O hayatımdan çıktıktan sonra daha da rahatladım. Bana yük olduğunu hayatımdan çıkardığımda anladım.

O günden beridir kendini açıklamak için bir kere bile aramadı. Gördü yolunu değiştirdi. Yoktu ben yok ettim. Yüklerle yaşamayı sevmedim. Yalnızım ve mükemmelim. Kendim varken yalnızım demek kendime haksızlık olur. Özür dilerim 👉😀

Bu duruma önceden çok kırılırdım, takardım. Ama sonradan anladım ki sorun bende değil onlar da. Çünkü her zaman yanında olduğum insanlar bana bir nasılsın demiyorsa ben neden peşlerine düşeyim ki..

Eskiden olsa evet derdim artık öyle değil umurumda değil kimse