Ailemle aramı bozmadan nasıl kendi hayatımı yaşaya bilirim?

Bu yazdıklarımı okurken büyük ihtimal bir çok insan beni yargılayacak ve kötü evlat durumuna düşürecek. Ama olsun. Şöyle ki, ailede 2 evladız. Ben ve erkek kardeşim. onun da 22 yaşı var. Ailemde genelde çoğu ailede gözlemlediğim gibi kız erkek ayrımı yapıldı. Kız olarak benden evin tüm işleri yapılması, yemek pişirilmesi, babama ve erkek kardeşime hizmet etmek ves. talep edildi. Ne de olsa erkekler çalışıp yan gelip yatacaklar ama bayanlar hem işe gidip çalışacak hem de evin tüm sorumluluklarını kusursuz şekilde yerine yetirecek. Ki ben bunları doğru bulmuyorum. Eğer bayan da çalışıyorsa ev işlerinde erkek de yardım etmeli fikrimce. Ben 12 saat 6 gün sabahın 6da evden çıkayım gece 19.30da eve geleyim para kazanmak için ve üstelik üniversitede okuyan kardeşim evde yan gelip yattığı halde eve gelince yine kardeşime yemek vermek, onun bulaştırdığı bulaşıkları yumak benden talep edilsin. Mümkün kadar saygı çerçivesinde itirazlarımı hep ifade ettim ve eskisi kadar çok talepte bulunmuyorlar her şeyi yapmamdan dolayı. Sadece son zamanlar babamla annemin konuşmalarını duyuyorum. İyi ki, kızımız var. O yaşlanınca bize bakar. Ya da bir bayan tanıdığımız ameliyat sonrası ailem ziyaretine gitmiş. 2 erkek çocuğu var çay koymamışlar karşılarına ailem de bugün konuşuyor ki, " Ne de olsa erkek çocuk işte. böyle durumlarda kız çocuk lazım". Son zamanlar bu tip konular çok duyuyorum ve sanki dünyaya gelme amacım onlara hizmet etmek için gelmişim gibi hissediyorum. Hissettiriliyorum. Babamın 62 yaşı var. Annem 58. Ben 26 yaşındayım. Düşük gelirli bir aileyiz 1+1 evde oturuyoruz. Maaşım o kadar yüksek değil ki, ayrı eve çıkayım bir az bağlılıkları ve kontrolları azalsın. Erkek arkadaşım da yok ki, ilerde evlilik ihtimalim olsun. Evlilik ihtimalim çok düşük açıkcası. O yüzden kendi başımın çaresine bakmaya çalışıyorum. Sadece ailemin benden beklentileri çok yüksek ve zaten kendi hayatımı düzene sokmaya çabalerken üzerimde şimdiden onların yüklediği sorumluluk daha da yoruyor. Ama onlara bunu söylersem de çok kötü hissedecekleri için ne yapacağımı bilmiyorum. Kendi geleceğim onların geleceği hepsini düşünmekten anksiyetem artıyor.