Ailemden ayrı kalmaya nasıl alışırım?

Bu yaşıma kadar ailemden hiç ayrı yaşamadım. Ama okul için bir anda ayrı kaldık özellikle annemden hiç ayrı kalmadım. Aslında onları her haftasonu bazen iki haftada bir gidip görüyorum ama yeterli gelmiyor hep annemle kalmak istiyorum hep aynı evde yaşamak istiyorum. Bu özlem ve evde tek kaldığım düşüncesi beni o kadar depresif bir moda sokuyor ki bu düşünceleri kafamdan çıkaramıyorum. Beş dakika çıkarsam kalan tüm saatler düşünüp çok mutsuz oluyorum. Arkadaşlarım alışırsın diyorlar ama alışmak istemiyorum eski hayatımı istiyorum büyümek beni çok korkutuyor onlardan ayrı kaldığım ve daha da kalacağım düşüncesi depresyonlara sokuyor. Çok özlüyorum annemi benimle kalmasını istiyorum. Ama alışmam gerektiğini onun hep yanımda olmayacağını bende biliyorum. Bir şeyleri çok kafama takan biriyim bu yüzden hep mutsuz ediyorum kendimi. Yahu diyorum çocuk gibi davranma eninde sonunda ayrılacaksın böyle üzme kendini alışmaya çalış bu ayrılmak bile değil her hafta görüşüyorsunuz. Ama o kadar istemiyorum ki kendimi zorlamaya. Her gece ağlıyorum. Belki size komik gelecek ama ben gerçekten alıştığım şeylerin dışına çıkınca çok çok üzülüyorum mutlu olamıyorum. Eğitimim için zorunlu. Onlara onlarsız yapamadığımı söylemek istiyorum ama annemin de beni çok özlediğini bildiğim için eğer ne kadar üzgün olduğumu söylersem kafaya takacağını biliyorum bu yüzden söyleyemiyorum. Sanırım hayatta olduklarına aramızın iyi olduğuna ve sağlıklı olduklarına şükretmeyi küçük şeylere bu kadar kafayı takmamayı öğrenmem gerekiyor fakat nasıl öğrenirim bilmiyorum. Sadece eskisi gibi yaşamak istiyorum büyümek yüzüme bir tokat gibi çarptı. Hemde çok sert bir tokat. Kendime gelemiyorum.