Boguluyorum boguluyorum?

Cok kotuyum. Belki yeterince caba harcamadim dogru. Ama harcamak istiyor muyum bilemiyorum artik. 26 yasima geldim. Ailemle iliskim hep travma, siddet doluydu, kopardim uzun sure once. Ailemi, kendilerine gelmesinler bende dursunlar diye bana yaltaklamaya calistiklari icin akrabalarimla da gorusmuyorum pek. Kucukken okulda sessiz oldugum ve az hareket ettigim icin cok zorbalik ve siddet gordum. Ailem cok yoksuldu, kucuk yaslarda ellerimle paspas citilemeye varincaya dek yapilan islerde ve indir bindirde calistim. Uzun yillardir tamamen yalnizim tek yasiyorum. Arkadaslarim var ama derin baglarim olmadi sucu baskalarinda arayamam, cekingenligime bagliyorum. Yoksa kimsenin giybetini bile yapan biri degilim ama olmadi. Ameliyat olurken bile yalnizdim. Araba carpti onda da yalnizdim tamamen yalnizim. Sirf kendimi kendime ispat etmek icin 2 hedef belirledim. Bir duzgun bir universite ve bolum kazanmak. (Kizmayin baskasinin hakki diye hicbir seye yetenegimin olmadigi inanciyla buyudum bir kez olsun hic olmadigimi gormek istiyorum) iki, iyi bir roman yazmak istiyorum (hayir oyle sirf kendi hayatimla ilgili degil, kurgu da icerikli guzel bir kitap yazmak istiyorum). Sonrasi yok. Kendimi 30 yasimi gormus biri olarak hayal edemiyorum. Sılah ruhsati almayk denedim gecenlerde psikiyatrdan gecemedim, iyimser konusmustum, inanmadigini soyledi ama bu bir sey degistirmez. Bir kez var olabilmek istiyoeum sonrasini gormuyorum paylasmak istedim cunku cok aci cekiyorum ve konusacak kimsem yoktu