Ailemi dinleyip kabullenip beklemeli miyim yoksa kendim için belki onları karşıma almaya değer mi?

Çocukluğumda hep çok fedakar her şeyi kendisi yapan öğrenen, anne babasına bir kere of dedirtmeyen, başkalarının mutluluğuyla mutlu olan bir çocukmuşum.


Ergenlikle beraber kendimin farkına varıp kendi isteklerimin olduğunu anladığımda ise aile içi çatışmalar başladı, sert bir ergenlik geçirdim. Şu an 24 yaşındayım bir erkek arkadaşım var ama ailem asla istemiyor , çok istiyorsan defolur gidersin bi daha kapımıza gelemezsin diyorlar ve çalışmama da izin verilmiyor.
Kafayı yemek üzereyim hiçbir şey mutlu etmiyor sürekli hasta oluyorum tüm gün evde oturuyorum. Arkadaşlarımla da görüşmeme müsade etmiyorlar. Evinde otur nasibin bekle düzgün kısmetin gelince evlenirsin turşunu mu kurcaz sanki diyorlar.
Benim isteklerimse çok uçuk istekler değil. İzin almak yalvarmak zorunda kalmadan dersten sonra arkadaşımla bi kahve içmekti mesela ya da konsere gitmek.. doğru düzgün bir anım bile yok yıllar geçti öylece, zaman geçsinde bir şeylerin değişceği günler gelsin bi an önce diye yaşıyorum. Biri bana akıl versin nolursunuz her şeyi bırakıp ailemin istediğini yapıp pişman olacağıma adım gibi eminim. Mutlu da olsam mutsuz da olsam keşke kendim hayatıma yön verseydim diyecekmişim gibi hissediyorum ama dışarı bile doğru düzgün çıkamıyorum iznim yok. Napabilirim evde her gün yavaş yavaş yaşlanıyorum.

Ailemi dinleyip kabullenip beklemeli miyim yoksa kendim için belki onları karşıma almaya değer mi?
Cevapla