Potansiyelimi gerçekleştiremedim?

Ben hayatimin belli bir donemine kadar oldukca basariliydim. ilkokul, ortaokul derken harika bir lise... Hayatım gayet iyi ilerlerken lise son sınıfa geçeceğim zaman beni oldukça kötü etkileyen bir olay yaşadım. Doğal olarak o yıl universite sınavına hazirlanamadim ve kötü geldi olsun yine hedefim büyüktü. Mezuna kalır toparlarim dedim. Ama yaşadığım olay beni etkilemeye devam etti sosyalligimi kaybettim. Derslere odaklanamadim. Ne kadar odaklanmaya çalışsam aklıma gelmeye devam ediyordu kafamı kurcalayip duruyordu. Ders calismak odaklanilarak yapilan bir eylem olduğu için zihnimi boşaltmaya çalıştığım her an o olay aklıma gelip zihnimi alt üst ediyordu. Ben de kısa sureli beynimi uyusturacak seylere yöneldim. Bilgisayar oyunları ve filmler gibi... sabah uyanıp oyun oynuyordum geceleri de film falan izliyordum. Böylece dertlerimden kurtuluyordum. Geceleri kendimle baş başa kaldığım zaman ise uyuyamiyordum. Kafamın içinde sanki biri vardı bana birseyler diyordu. Ben de bu durumdan kurtulmak icin uyuyana kadar film izliyordum. Hayatım alt üst olmustu. Sosyal hayatım artık bitmisti. Dostlarimı da yavaş yavaş kaybettim. Hepsi benden uzaklaştı. İstedikleri bölümleri teker teker kazandilar ben ise ikinci kez mezuna kaldim yaşım yirmi oldu. Ailem artık benden nefret ediyordu. Üç yıl boyunca bana haklı olarak baskı kurup duruyordular. Ama ikinci mezun yılımda bunun dozajı artik artmıştı. Başkaları ile kiyaslamalar, bana nispet yapar gibi başkalarının basarilarini anlatmalar falan filan.. Ben o yıl kısmen iyi sayılabilecek bir sekilde çalıştım ama istedigim gibi olmadi yine mezuna kalmak istedim ama ailem potansiyelimi kabullenmemi ve artık bu yolda ilerlememi istedi. İnat etsem de ailem ve akrabalarimin baskilari galip geldiO yil kismen iyi sayilacak bir puanla bir bölüme yerlestim. Ama istediğim bölüm degildi. Olmasını istedigim ben bu degildi. O kadar pismanim ki hala üstüne yalnızlıkla bogusmaya devam ediyorum. Üniversite ikinci sınıf olmama ragmen hic kimseyle arkadaslik kuramadim. İstedigim başarıyı ve hayatı yasayamayacak olmak beni oldukça yaralıyor. Bu yüzden belki de hayatımın son anına kadar acı cekecegim. Su an 21 yasindayim ve su an degistirmeye kalksam bile bazı şeyleri geç kaldığımı düşünmek beni hem korkutuyor hem üzüyor. Bir kere geldiğim hayatta istediğim hayatı yasayamadan ölmek kadar acı birsey olamaz. Gayet sosyal bir insanken asosyal hayatsız bir insana dönüşmek de cabası...