Bir annenin hangi gerekçesi çocuğunu bırakmasını haklı kılar?

Bizi bırakıp gitti hem de gayet normal yaşıyorduk, bir sorunumuz yoktu , maddi durumumuz iyiydi , babam da ona 1 fiske vurmamis bir insan gayet düzgün bir baba. Ben 11, kardeşim 9, abim 13 yaşındaydı. Şu an 18 im ama onun terk ettiği ilk gece kadar hala agliyorum. Üstümüze çok geldiler, boynumuz bükük kaldi, insanlar bize acıyarak bakıyor özellikle akrabalar ve komşular. Babam kim bilir ne kadar kötü halde, ne kadar üzülmüştür belli de etmiyor ama biliyorum o da ağlıyor. Akrabalara gitmek istemiyorum bile annesizlik orda kendini belli ediyor asıl. Gidiyoruz kardeşlerimizle öyle boş boş oturuyoruz ne yapcaz bilmiyoruz. ne bilelim ki biz daha cocuguz, ne konuşalım sizinle. Etraftaki insanların sizi annesiz olan diye tanimasi, okula giderken gün yapılır ama sizin bişey götürmemeniz, bütün yük babaya kalır yemek mi yapsin, ise mi gitsin, bize mi baksin, ben en çok babama üzülüyorum. O giden kadına anne bile demek istemiyorum senin gibi anne olmaz olsun, nasıl olur da cocugunu bırakıp gidersen başka bir herif için boynumuzu buktun bizim. Psikoloji nedir artık bilmiyoruz. Gizli gizli ağlıyoruz, çekiliyoruz odalara, annesizlik her yerde belli ediyor. Keşke düzgün bir annem olsaydı böyle olmasaydı. O kadar mutsuzum ki gelecek daha çok korkutuyor beni. Babamin değerini anlıyorum ama böylelikle. Bizim için uğraşıyor çabalıyor. Bize bakıyor gitmiyor. Babamin başına gelse biz napariz ki oluruz. Hayatımız maffoldu. Anne lafını bile kaldiramiyoruz.

Karım 1 ay eve gelmedi gülük gülistanlık bı evliliğimiz vardı çok mutluyduk çok severek evlendik banyosunu yaptırdım saçını taradım yemedim yedirdim kendim için hicbirsey yapmadım sadece ona çalıştım ve sonucu çocuğumu ve beni terk etti bı ortam uğruna el âleme de parasız pulsuz geziyoruz çalışmıyor ulan 10 yıl yedin içtin parasız gezmedin şimdi mi gezmeye başladın 3 yaşında kız çocuğum var bir baba olarak en sağlıklı ortamda çocuğumu buyutucem kimseyi de hayatıma almıyorum çocuğumu kimseye güvenip emanet edemiyorum edemem.

Hicbir neden kabul edilemez, hastalik vs gibi cok agir sebepler bile olsa kabul edilemez. Cocugunu birakan anne "annelik dogasi"ndan yoksundur, anneligi haketmiyordur.

17 yaşımda evlilik dışı çocuğum oldu. Başkasının suçunu ben çektim ama çocuğumu asla sokağa bırakmadım ya da öldürmedim. Onu yapanlar insan değil. O çocuk istemedi dünyaya gelmek. Geliyorsa bakacaksın iyi ya da kötü. İşte herkes ana-baba olamıyor. Allah'ı yargılamak bana düşmez ama olmayana verse ya :(

Tecavüz zaten akla gelen ilk şeydir
Yanlışlıkla çocuk yapmışsalar böyle bir durum olabilir..
Çocuk hasta, sakat doğabilir. Onun böyle bir hayatı yaşamasını istemiycek aileler olabilir..
Maddi yetersizlik olabilir..
Anne-Baba olmaya hazır olmayabilirler..

Hic bir guc benim evlatlarimi birakmak icin sebep olamaz olume gozumu kirpmam kendi hayatim soz konusu asla olamaz onlardan daha degerli ne olurkii canimmi pehhh ;)

ne olursa olsun bence hiçbir anne yavrusnu bırakmamalı. Sokaktaki hayvanlar bile yavrularını ağızlarında taşıyorlar. birde Anne var annecik var.(kb bu konuda çok doluyumda )

Eğer bir anne çocuğunu bırakırsa o benim için anne olamaz. Ancak biyolojik taşıyıcı olur . Ben çocuğumu adla bırakmam bırakanı da affetmem

Allah kimseyi evladından ayırmasın ama oluyor, olabiliyor. binbir türlü hali var hayatın, çeşit çeşit sillesi...

Ben bir annenin hiçbir koşulda çocuğunu bırakmasını kabul edemiyorum.

bence bırakmamalı. kınama ya da büyük konuşma olmasın ama çocuğun hayatı söz konusu olmadıkça bırakmamalı