Kendimi dinime daha cok adamak istiyorum ama olmuyor?

Eskiden Kuran okurken anlamadığım bir ayet vardı, "Ey iman edenler, iman edin." diye. Sonraları anladım, "imanın kalbe henüz yerleşmediği" bir dönemden bahsettiğini. Sen de öylesin. Nefsin ikinci derecesi olan "nefs-i levvame" aşamasındasın. Yani Allaha henüz iman etmemiş, ibadetlerini yerine getirmeyen ama günahlardan da pişman olmuş nefis. Nefsin kalbi perdelediği yedi perdeden ilki kaldırılmış.

Günahın var, gıybetin var, vesairen var. Ama bunu yenmenin yolu da Allah korkusudur ve bu korkuyu yed gn 24 saat kalbinde hissetmen ve yine kalbinde mahzunluk hali duymandır. O zaman önce rabbini tanıyacaksın. İlk biy ayını rabbini tanımaya ver. Esmaül Hüsnadan her gün 3-4 isim al, anlamlarını öğren ve rabbini o gece o güzel isimlerle an. "Ey Basir... Ey beni her an gören Allah'ım... Ey Semi... Ey beni her an işiten Allah'ım... Ey Musavvir... Ey beni ve diğer varlıkları en güzel şeklde yaratıp onları şekllendiren Allah'ım..." Bu seni Rabbinle yakınlaştırır. Kalpler ancak Allah'ı anmakla mutmain olur. Aynı zamanda da Rabbinin sana gönderdiği mektup olan Kuran'dan her gün 4-5 sayfa ayet... Her ayet yeni indiriliyormuş gibi, her ayet sana indiriliyormuş ve Rabbin seninle konuşuyormuş gibi.

Rabbini tanıdıkça günahlardan o seni uzak tutar yavaş yavaş ve en fazla 1 saatine alır hergün. 1 ay sonrasında namaza başlarsın yavaş yavaş. Ama teneke robot gibi değil. Aşkla, Rabbinden duyduğun mahzunlukla, korku ve huşu ile. Düşün ki her namazda karşında Allah var, ondan başka hiç kimse yok, aranızda bir perdeden başka bir şey yok, tefekkürle, korku ve sevincin karışımıyla, her okudugun ayetin anlamını bilerek ve tüm hurunda hissederek. Her namazının son namazın olduğunu düşünerek. Ama kendine yüklenmeden. Abartmadan. Çünkü aşırılığa gidersen bu sadece seni namazdan soğutur.

Sen başla, arkası gelir. Sadece kalbini temiz tut. Evini, odanı temiz tutmak için her gün süpürürsün. Kalbin temizliği ise sadece rabbini anarak döktüğün gözyaşları ile mümkündür. Bulaşık deterjanı, bulaşığın her zerresini attığı gibi gözyaşı da kalbinden kiri pası atar. Sen bir adım at, devamını rabbin getirir.

Hatasız kul olmaz. Bir kere bunu bilmek gerek ama bunun da rehavetine kapılmamak lazım. Adem'i iblisten ayıran en önemli şey hatasından duyduğu pişmanlığıydı. Allah'ın rahmetinden ümidi kesmemek ve hatalardan pişman olmak doğru yolda yürüdüğünüzün göstergesi.

Evvela iman ibadetten önce gelir. Bu yüzden imanı sağlamlaştırmak önemli. Bunun için 3 anahtar vardır. Birincisi sabır. Sabır hiçbir şey yapmadan başına gelenin geçmesini beklemek veya arzuların isteklerin gerçekleşmesi için zaman tanımak değildir. Sabır her şeyin bir ilahi planda olduğunu bilerek, olması gereken şeylerin olduğunu ve bunun en hayırlısı olduğunu idrak etmektir. Bunun yanında bunu bilerek yaşamaya devam etmektir. İkincisi şükürdür. Şükür sadece elindeki nimetlere teşekkür etmek değildir bakın burası çok önemli şerrin içindeki hayrı görmek de şükürdür. Hayat ve irade Allah'ın kullarına verdiği bir hediyedir. Allah'ın verdiği bu hayatın ve iradenin bilincinde yaşamak şükürdür. Üçüncüsü de ölümü unutmamaktır. Ölüm; zengin de olsa fakir de olsa, güzel de olsa çirkin de olsa, genç de olsa yaşlı da olsa, aklınıza gelebilecek tüm kıyasları da yapın herkesi ama herkesi eşitler. Ölüm yüce Allah'ın adaletinin en büyük kanıtıdır ve her nefis bir gün mutlaka ölümü tadacaktır.

İman önemli hatta hepsinden önemli ama ibadet özellikle farz olan ibadetler ihmale gelmez. Allah'ın kullarının ibadetine ihtiyacı yoktur. Şüphesiz ki O tüm eksikliklerden münezzehtir ama kulları için ibadet istemesindeki hayrı yine kulları içindir. İbadet insanın aklını ve bedenini Allah'ın rızasını kazanmakla meşgul eder. Dili, davranışları bu yönde değiştirir ve alışkanlık kazandırır. İnsanın alışkanlıkları onun kim olmak ve hangi yönde gitmek istediğinin en büyük etkenidir. Bu yüzden harama helale dikkat ederek yaşamak ve farz olan ibadetleri aksatmamak önemlidir.