Ailem icin hayal kırıklığı oldugumu hissediyorum?

21 yaşina girdim. Elimde olmayan sebeplerden de olsa hala bir universite okumadim. Sadece aciktan ikinci uni okuyorum , o da oylesine. Seneye sinava girmek ve ebelik okumak istiyorum ama o geç kalmislik hissi, aileme karşı duydugum vicdan azabı o kadar kotü ki, daha baslamadan yoruldugumu hissediyorum. Akrabalarimiz anlatiyor iste cocugum surayi kazandi, burada yurt cıkti falan diye. Annem de dinliyor oyle. Ne yapacagimi bilmiyorum. Bunca emeğe karşı hicbir sey yapamamis olmak cok uzuyor beni. Annemle babam benim universite okumami cok istiyordu. Ama universite isi bir turlu olmayinca seneye kpssye girmeme karar verdik. Ama ben onlari mutlu etmek istiyorum, kendimi de. Ben de gizlice sinava hazirlanmak istiyorum ama korkuyorum. Diyorum ya daha baslamadan yoruldum diye. Universite konusu gecince yuzlerindeki o buruk ifade, sana üniversite cok yakısirdi demeleri, benim onlara karsi duydugum vicdan azabi, akrabalarin benim hakkimda hayal kirikligina ugradiklarini duymak simdiden cok yordu. Ne istediysem yapiyorlar , aliyolar bir dedigimi iki etmiyorlar. Ama ben ne yapabildim bunlarin karsiliginda, hicbir sey. Ne yapicam bilmiyorum. Ya artik annemle babamin yuzune bakamiyorum utançtan. Son 3 senedir , içten güldüğum, mutlu oldugum tek bir an bile yok. Dedigim gibi sinava hazirlanmayi cok istiyorum, yapabilecegimi de biliyorum cunku derslerim iyiydi. Ama iste o bıkmişlık, yorgunluk korkutuyor beni. Bunu da tavsiye almak icin yazmiyorum , icimi dokmek istedim. Her ne kadar buraya yazmak yetmese de...