Ebeveynlerim boşanmak isterken ne yapmam lazım?

Abilerim, ablalarım, kardeşlerim.. Öncelikle hepinize hayırlı günler dilerim.

Büyüklerimizin ellerinden öper bir tane kız kardeşim var, dünyalara bedel. Kendisi 19 yaşında ben 24. Öncelikle şunu belirtmek isterim ki yazacaklarım sorudan ziyade biraz içimi dökmek olacak. Kız kardeşim narindir, kavga, gürültü ne demek pek bilmez. Ben bilirim. Her Türk genci gibi ben de ebeveynlerimin kaos ortamından nispetlenip, ders çıkarıp kardeşine göstermemeye çalışan bir büyük kardeşim. Yeri geliyor evin bir bireyi olarak ben de çok agresif ve fevri kaçabiliyorum, amacım istediğimden farklı noktalara çekilip yaptığımın yanlış olduğunun farkına varabiliyorum. Sayın okuyucular, 4 senedir evde değildim. Üniversitem için şehir dışında kendi hayatımı kurmakla meşguldüm. Ben kendi evimin bu derece yıpranmasının farkında olmadığım için kendimi sorumlu tutuyorum. Farkındayım her evde sorun, problem, anlaşamamazlık olur fakat bizim evin durumu bildiğiniz gibi değil. Annem ve Babam son bir kaç senedir inanılmaz derecede birbirlerine karşı gergin ve tahammülsüz durumdalar. Kız kardeşimi dünyanın en hassas insanı gibi görmeme rağmen o bile "boşansınlar" diyebilecek bir kıvama gelmiş vaziyette. Bense inanın inanılmaz hakkaniyetli ve bir o kadar da umursamaz insanın tekiyimdir fakat, ne birisine hak verebiliyorum ne de umursamamazlık yapabiliyorum. Resmen sıkıştım kaldım, düzeltmek istiyorum ama elimden de bir şey gelmeyeceğini biliyorum. Böyle olması lazım evet, böyle olursa da hiçbir şeyin yolunda gitmeyeceğini biliyorum. Benim için değil, onlar için. Oturup karşıma çekip konuşuyorum, sağolsunlar dinliyorlar fakat anlamıyorlar. Herkesin haklı olduğu noktalar ve yaptıklarını haklı çıkaracak noktalar var. Ha kimisinin fazladır. kimisinin eksik. Evin en büyük erkek evladı olarak kimseyi haklı ya da haksız görmek benim haddime değil. Ben hayatımda uzun süreler boyunca belli problemlerim ile uğraştım. Bu problem yeri geldi sinir hastalığı oldu yeri geldi anksiyete oldu. Kendimi bildim bileli bunu yenmek için kendimi spora verdim mesela. Sürekli ayağa kalktım, sürekli problemlerimi hallettim, kendimin yetmedi başkalarının. Arkadaşlarımın, sevdiklerimin. Şimdi en sevdiklerimin problemi bu, farkındayım ayrılmaları lazım, bu kötü bir şey değil fakat.. Üç, beş gün geçsin sonra alışırım faslını geçtim ya. Yetti gibi sanki bana. Kardeşim bile kabul ederken benim gibi, kendimi görmek istediğim, o güçlü insan gibi bir insanın bunu bu derece zayıflıkla kabul etmesini kaldıramıyorum. Bu konu da söyleyeceğiniz her cümleyi teselli olarak kabul ediyor, şimdiden teşekkür ediyorum. Tekrardan hayırlı günleriniz olsun.