Yaş ilerledikçe yalnızlaşmaya nasıl bakıyorsunuz?

Lise yıllarıma bakıyorum ne kadar kazık yesek de arkadaşlık başka bir şeydi. Üniversite yıllarına bakıyorum arkadaşlık için ne kadar çaba versem de yakın arkadaşlarım olsa da gülüp eğlendiğim, buluştuğum, yazıştığım. İş haricinde konuşacak bir şey yok ya konu şikayete dönüyor hayattan ya da anlam arayışlarına ama söz bir yerde kısıtlıyor ve karşı tarafta konuşkan biri değilse kendini bir şeyler açıklarken en sonda ben böyleyim demeden böyleymişsin gibi oluyor. Hepimiz hayat yorgunuyuz anlıyorum ama hepimiz nasıl birbirimizi yalnızlığa itiyoruz anlayamıyorum